Το «τραγούδι για το περιβάλλον»

Ο κ. Ιωάννης Δακούτρος γράφει για την παράσταση του Πασχάλη Τόνιου «Ένα τραγούδι για το περιβάλλον»:

«Στις 8/5/2009 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρακολουθήσαμε την παράσταση του Πασχάλη Τόνιου “Ένα τραγούδι για το περιβάλλον” με χρηματοδότηση του ΥΠΕΧΩΔΕ. Το τι ακούσαμε δεν λέγεται- τι κακοποιημένο χατζιδακικό τρόπο, τι διαστρεβλωμένο Θεοδωράκη, λίγο Βέμπο, λίγο Κώστα Χατζή, απελπιστικά άσχημα τραγουδάκια που φτιάχνονται για αστείο από κάποιον πέζοντα λίγη κιθάρα σε βραδινές παρέες.

Τι χρήμα έπεσε; Στην με άδεια καθίσματα αίθουσα “Φίλων της Μουσικής” παρά την ελεύθερη είσοδο. Ευτυχώς που ο μαέστρος (Ανδρέας Πυλαρινός) πάντα καλά διαβασμένος μπόρεσε και το χειρίστηκε καλά μαζί με τους μουσικούς της ορχήστρας που στράγγιξαν το νέκταρ της ψυχής τους για να το γλυκάνουν, γιατί η κυρία που ανέλαβε την ενορχήστρωση το έκανε τόσο πλαδαρά όσο δεν έπαιρνε άλλο. Αφού την ξέρετε τη δουλειά της αγαπητέ κύριε Τόνιε, πιστέψατε ότι μπορεί να σας ανεβάσει αυτά τα τραγουδάκια;

Για τον κ. Τόνιο τι να πω; Κακέκτυπο Γιώργου Νταλάρα στις κινήσεις, στη φωνή, σε όλα. Ακόμη και αυτή την Αρετή είχε μαζί του πιστεύοντας ότι έτσι φορτίζει τον θεατή- ακροατή συναισθηματικά. Η μίμηση βέβαια έφτασε στο έπακρο όταν από την οθόνη είδαμε ιδέες για εικόνες από τους Πινκ Φλόιντ (“Άνιμαλς”) και από τον Νιλ Ντάιμοντ (Τζόναθαν Λίβινγκστον Σίγκαλ). Καλά που βγήκαν αυτά τα παιδιά του Δημήτρη Τυπάλδου και βοήθησαν, ευτυχώς που ακούσαμε την υπέροχη κορόνα της Σόνιας Θεοδωρίδου και αισθανθήκαμε όμορφα. Ευτυχώς που έκανε αυτό το παραδοσιακό σόλο ο Χρόνης Αϊδονίδης.

Και εκεί που αναρωτιόμουν πώς γράφτηκαν τόσο απαισιόδοξα κείμενα (sic) και στίχοι, να σου και ακούω κάτι για γλάρους, όμορφο, ταυτόχρονα στην οθόνη ο Οδυσσέας Ελύτης, σωστά βλοσυρός, όπως και ο Ρίτσος και ο Παπαδιαμάντης που μέσα στην τόση μαυρίλα ο λόγος τους φάνηκε σαν “από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα” γιατί όταν μέσα σε “αλαμπουρνέζικα” κείμενα επισυνάπτεις τη ζωή και το φως από τους ποιητές, τότε και αυτό παίρνει την όψη της δυστυχίας, όπως και όταν χρησιμοποιείς βαρύνουσας σημασίας λέξεις, π.χ. “πρόοδος” και τις διαστρεβλώνεις.

Θέλω να φωνάξω: Κύριε Σουφλιά, εκεί πήγαν τα λεφτά μας από το Κτηματολόγιο; (λαΐκίστικο). Έτσι βυθιζόμαστε μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ στο χρέος; Θέλω να φωνάξω: Λίγη αισιοδοξία βρε! Από κάπου να πιαστούμε σαν κοινότητα- κράτος- άνθρωποι! Ζούμε μια δυστυχία, μη μας την τραγουδάτε κιόλας τόσο κακότεχνα, παραφραστικά και ανέλπιδα! Εάν σκεπτόσασταν σοβαρά για το περιβάλλον, θα θυμόσασταν τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής και αντί του πακτωλού των χρημάτων για σάχλες, θα έφτανε ένα μικρό μέρος αυτών με πολλαπλάσιο κέρδος για το περιβάλλον. Έλεος!».