Φαινόμενα

Ο τεχνολογικός μας τραγέλαφος
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Ηλεκτρονικό μενταγιόν κρεμασμένο στον λαιμό, σε στυλ… πάω Μάταλα για προσκύνημα, απειλεί το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Τι άλλο θ΄ ακούσουμε;

Έσκυψε, έπιασε μια τσάντα που ΄χε δίπλα του και από μέσα ανέσυρε ένα κρεμαστάρι, σαν ηλεκτρονικό μενταγιόν. Το φόρεσε στον λαιμό και γύρισε στην κάμερα με ύφος πλακατζήδικο: «Να, έτσι φορούσε και ο Χριστοφοράκος στον λαιμό του τα στοιχεία για τους Έλληνες πολιτικούς που λέει ότι τους έδωσε μίζες. Να, μέσα εδώ τα ΄χε όλα» και δείχνει το «μενταγιόν».

Δεν ήταν παρά ένα τηλεοπτικό στιγμιότυπο, μια χιουμοριστική αναπαράσταση από τον Δημήτρη Καμπουράκη, των απειλών που εκτοξεύει από το κελί του στις γερμανικές φυλακές ο πρωταγωνιστής του σκανδάλου της Siemens. Είχε λέει κάμερες- νά τες πάλι οι «κρυφές»- κατά τις συναλλαγές του με πολιτικούς, αλλά έχει και άλλα στοιχεία, έγγραφα, ονόματα κ.λπ. και το υλικό, σε ψηφιακή μορφή, το ΄χε αποθηκευμένο στο τσιπάκι-κρεμαστάρι λαιμού για να το ΄χει πάντα επάνω του. Με άλλα λόγια ο αρμόδιος επί των μιζών της Siemens είχε αξεσουάρ (αισθητικής χίπι σικ) το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Μια στιγμή πλάκας που αποκάλυπτε σε όλη της τη (μιντιακή) μεγαλοπρέπεια την εικόνα ενός τραγέλαφου. Ενός ακόμη, από τους αλλεπάλληλους που κάθε τόσο παγιδεύουν το πολιτικό σύστημα, πλην όμως, προσφέρουν στο φιλοθέαμον έθνος άφθονο υλικό με συναρπαστικά, θριλερικά σενάρια που ξετυλίγονται επί ημέρες και μήνες.

Να ΄ναι καλά η τεχνολογία της οποίας τα οφέλη απολαμβάνουμε οι φιλοθεάμονες. Ίσως όχι καταναλώνοντας απευθείας το πρωτογενές υλικό κάθε φορά, αλλά δεν έχουμε παράπονο, γιατί και αυτό που τελικώς καταναλώνουμε αποτελεί παράγωγό του και διαμορφώνεται μέσα από φήμες και άλλες μεθόδους εκβιαστικής χρήσης της τεχνολογίας, παραμένοντας συναρπαστικό.

Πριν από καιρό για παράδειγμα ήταν η υπόθεση Ζαχόπουλου, με το υλικό επίσης κρυφών καμερών, που προκαλούσε κλυδωνισμούς στην κυβέρνηση, επιτυγχάνοντας να επηρεάσει το πολιτικομιντιακό σύστημα. Δέσμιοι και τότε οι πολίτες-τηλεθεατές των προϊόντων της τεχνολογίας (ηλεκτρονικές κάμερες, μικρόφωνα, μαγνητόφωνα) κατανάλωναν επί μήνες ένα μοναδικό θρίλερ, με σεξ, τηλεοπτική βία και αστυνομικοκατασκοπικές πτυχές.

Α, όλα κι όλα, είμαστε προχωρημένοι τεχνολογικώς. Αξιοποιούμε στο έπακρο κάθε επίτευγμα. Δεν υπάρχει κρίσιμη πτυχή του δημόσιου βίου, που να μην έχει την σφραγίδα της τεχνολογίας της παρακολούθησης. Ωχριά η «υπόθεση Γουότεργκεϊτ» με τις φτωχές της μαγνητοταινίες, μπροστά στις εγχώριες υποθέσεις με το πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, που κάθε τόσο προκαλούν ρίγη: συγκίνησης στο φιλοθέαμον, τρόμου σε εκείνους που γνωρίζουν ότι πρωταγωνιστούν.

Όνειρο απατηλό
Τα 20ά γενέθλια για την ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης συμπίπτουν με τη σκληρή διάψευση του «ονείρου», που η ίδια διαμόρφωσε. Του «ονείρου» μιας μεγάλης αγοράς των σταρ, της ψευδογκλαμου ριάς των ακριβοπληρωμένων, των σουξεδιάρηδων. Κόστισε ακριβά αυτό. Κόστισε σε κανόνες, σε δεοντολογία, σε ποιότητα, σε δημοκρατικό ήθος.

Ορισμένοι εκμεταλλεύτηκαν, βέβαια, άριστα τις συνθήκες. Λίγοι. Άλλοι υπερέβαλαν, μετείχαν άγρια στον ανταγωνισμό, θεώρησαν εαυτόν άτρωτο, πρωταγωνίστησαν στις χειρότερες στιγμές της εγχώριας τηλεόρασης και δυστυχώς ο λογαριασμός έρχεται τώρα πικρός για όλους.

Μια στιγμή πλάκας αποκάλυπτε σε όλη της τη (μιντιακή) μεγαλοπρέπεια την εικόνα ενός τραγέλαφου

Πιο υγιείς, αλλά όχι με βούρδουλα

Άρχισε με κάθε επισημότητα η γενικευμένη απαγόρευση του καπνίσματος. Χθες το πρωί απ΄ όλα τα πρωινά προγράμματα τηλεφωνούσαν στην ειδική τηλεφωνική γραμμή, όπου θα μπορούν να απευθύνονται οι καταδότες φουμαδόρων και θα σπεύδουν οι αρμόδιοι «Ράμπο» να επιβάλουν πρόστιμα.

Κάτι ο έλεγχος του Διαδικτύου που προωθείται με άλλοθι το ηλεκτρονικό έγκλημα, κάτι οι καταδότες των κακών καπνιστών, να που έρχονται μέθοδοι απ΄ τα παλιά να εγκατασταθούν εκ νέου στις σύγχρονες δημοκρατικές συνειδήσεις και να τις μπερδέψουν. Όταν το «όφελος» για τον πολίτη εμπεριέχει την υποχρέωση της συμμόρφωσης με τις υποδείξεις, κάτι δεν γίνεται καλά. Γιατί το ένα ζήτημα είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της υγείας, αξίες πολύτιμες, το άλλο όμως είναι η κουλτούρα του «καρφώματος», που ποιος θα αρνηθεί ότι δεν συνάδει με δημοκρατικές κοινωνίες.