Το Πνεύμα του Τόνου

Εγκαίνια
Του Μάνου Ελευθερίου

Ευκαιρία ήταν τώρα με τα εγκαίνια του Μουσείου να κυκλοφορήσει σε πολλές γλώσσες ένας πολυτελής και χορτάτος τόμος με όσα σπουδαία γράφτηκαν κατά καιρούς για τα κλεμμένα Μάρμαρα. Ιδίως το χρονικό της αρπαγής.

Πάντα υπάρχουν οι σοβαροί άνθρωποι που περνάει ο λόγος τους και θα ήταν χρήσιμοι με τη συνηγορία τους για την απόκτησή τους.

Ανάμεσα στα κείμενα, ασφαλώς, θα ήταν και τα τρία καυστικά άρθρα του Κ.Π. Καβάφη, γραμμένα το 1891, ενός ποιητή που θαυμάζεται παγκοσμίως. Υπάρχει καιρός. Θα κοστίσει, βέβαια, αλλά το κέρδος θα είναι μεγάλο. Πέρα όμως απ΄ όσα φαιδρά ακούστηκαν ότι έγιναν στα εγκαίνια, εκείνο που έκανε εντύπωση είναι ότι τα δικά μας «μεγάλα ονόματα» της παράστασης νόμιζαν ότι εκείνοι οι ίδιοι ήταν οι γλύπτες των γλυπτών (γλυπτών που μοιάζουν με τα φυσικά φαινόμενα) ή εν πάση περιπτώσει δικά τους ήταν, το σπίτι τους στόλιζαν και τα παραχώρησαν με λύπη.

Κάτι ακόμα. Κάτι που επαναλήφθηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Κανένας απολύτως από τους εκατοντάδες αργόμισθους, οι οποίοι πληρώνονται αδρότατα είτε από υπουργεία είτε από δημόσιες υπηρεσίες, δεν είχε την ευαισθησία, το φιλότιμο και τη λεβεντιά να παρουσιαστεί και να εργαστεί ως εθελοντής για λίγες μέρες. Είναι όσοι σε περίπτωση πολέμου κρύβονται κάτω από τα τραπέζια- γραφεία των Γενικών Επιτελείων και κανονίζουν τη μοίρα των στρατιωτών.

Δηλαδή, ποιους θα στείλουν στην πρώτη γραμμή!