Το Πνεύμα του Τόνου

Ένας θρύλος
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Η Ελένη Ουράνη, ο θρυλικός Άλκης Θρύλος, μια χαλκέντερη λογία, κριτικός και λογοτέχνιδα υπήρξε για πολλές δεκάδες χρόνια ένας καίριος πόλος της ελληνικής πνευματικής ζωής. Ανήκοντας σε μια μεγάλη αστική οικογένεια, το γένος της ήταν Νεγρεπόντη, είχε την οικονομική άνεση να συντηρεί και να ευνοεί έναν ευρύ κύκλο φίλων και ομοτέχνων και στα σαλόνια της γεννήθηκαν πολλές και φιλόδοξες πρωτοβουλίες. Ο Μένης Κουμανταρέας στο έξοχο πρόσφατο βιβλίο του «Το Σόου των Ελλήνων» στο σπίτι της Ουράνη, όπως και συνέβη, τοποθέτησε τη συνάντηση Καβάφη- Δημήτρη Μητρόπουλου. Στο σπίτι της πάλι τραβήχτηκε εκείνη η μοναδικού ντοκουμέντου φωτογραφία με όλους τους εκπροσώπους της «Γενιάς του ΄30», όπως και στο σπίτι της συνεδρίασε η Επιτροπή των «Βραβείων των 12». Ο Άλκης Θρύλος είχε μια τερατώδη ενημέρωση για τα ευρωπαϊκά πνευματικά ρεύματα και μια οξυμμένη κρίση, τολμηρή, ανεξάρτητη και πρωτότυπη.

Καλλιέργησε τη θεατρική κριτική στη δεκαπενθήμερη τότε «Νέα Εστία» από το 1927 έως τον θάνατό της το 1971! Αδιαλείπτως. Η μακροβιότερη κριτικός θεάτρου στον τόπο μας ως κριτικός λογοτεχνίας υπήρξε αποκαλυπτικά φιλονεΐστρια αλλά και απροκατάληπτα αυστηρή σε ανθρώπους του κύκλου της και της γενιάς της.

Πρόσφατα ο ρέκτης και σεβαστικός Θανάσης Νιάρχος εξέδωσε έναν πολύτιμο τόμο με τον τίτλο «Η κριτική για τον Άλκη Θρύλο», ανθολογώντας ένα ευρύ φάσμα γραπτών ηλικίας, αισθητικών προτιμήσεων, πολιτικών ιδεών και φιλοσοφικών ροπών.

Χρειαζόταν αυτή η τίμια αποτίμηση ενός έργου, στέρεου, δίκαιου και τελείως προσωπικού που ακόμη και σήμερα γεννά πολιτισμό χάρη στο Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών.