Περιοδικά

Με όρους πολιτικής, όχι «λαϊκής αγοράς»
, Του Κώστα Ρεσβάνη

Συνήθως μιλάμε (όταν μιλάμε…) για την Ευρωπαϊκή Ένωση δίχως να γνωρίζουμε πολλά γι΄ αυτήν. Οι απόψεις εκτείνονται από τον συνολικό θαυμασμό, περνούν από τον λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό και καταλήγουν στην ανοησία της συνολικής απόρριψης. Ένα από τα εργαλεία που (πρέπει να) μας κάνουν νηφάλιους σε επαίνους και κριτικές είναι τα κείμενα της τριμηνιαίαςέκδοσης «Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική» των Εκδόσεων Παπαζήση.

Και αυτό γιατί οι συνεργάτες των τευχών της γράφουν με όρους πολιτικής και όχι λαϊκής αγοράς. Αποκαλύπτουν τα φώτα και τις σκιές αυτής της τεράστιας πατρίδας, επισημαίνουν τους μηχανισμούς που θέλουν διόρθωση, τα οράματα που «θέλουν δουλειά πολλή», τα πισωγυρίσματα και τα βήματα προς τα μπρος.

Σε μια πολυσέλιδη ενότητα του τεύχους αναλύεται η στάση τριών πολιτικών κομμάτων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ) απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (το ΚΚΕ δεν λερώνει τα χέρια του με την ευρωπαϊκή σαλάτα, οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είχαν ξεπροβάλει όταν γράφτηκαν τα κείμενα). Είναι ενδεικτικοί οι τίτλοι των τριών κειμένων: «Το ΠΑΣΟΚ και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση- Μια υπόθεση των ηγεσιών» (Αργύρης Πασσάς, Διονύσης Δημητρακόπουλος), «Η θέση της Νέας Δημοκρατίας έναντι του ευρωπαϊκού εγχειρήματος: Αυτονόητη επιλογή ή ένδειξη προγραμματικής ένδειας;» (Γιάννης Κωνσταντινίδης), «Από το “κριτικό ναι” στο φιλοευρωπαϊκό “όχι”. Τι έχει αλλάξει στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του Συνασπισμού;» (Μυρτώ Τσακατίκα).

Το περιοδικό δημοσιεύει και παλαιότερο άρθρο του αξέχαστου φίλου Μιχάλη Παπαγιαννάκη με τίτλο «Πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης- Η μόνη αριστερή πρόταση». Αποσπώ λίγες αράδες: «… Επέμεινα στα του ευρώ, γιατί θεωρείται από πολλούς στην Αριστερά ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας, με ανεξέλεγκτα γενικά υπονοούμενα και άνετες και ανέξοδες “προτάσεις” του τύπου “έξω από το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το ευρώ κ.λπ.”, ώστε να έχουμε λυτά τα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Το πόσο λυτά θα ήσαν τα χέρια τους, ποιους πόρους θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο “εθνικό” νόμισμα και άλλα δευτερεύοντα ζητήματα ας τα αφήσουμε για μελέτη και εργασία στο σπίτι…». Ναι, αλλά το ζήτημα είναι αν εγκρίνονται τέτοιες απόψεις από την κυρία Ελένη Σωτηρίου.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ. «Έχω ένα κακό τηλέφωνο/ που μέρες μένει μουγγό/ κι όταν μιλήσει / με καλεί σε κηδείες/ ή λέει: ότι μια γυναίκα δεν μ΄ αγαπάει/ μια γυναίκα δεν μ΄ αγαπάει/ μια γυναίκα δεν μ΄ αγαπάει/ δεν μ΄ αγαπάει».

Αυτό το ποίημα αφιέρωσε ο σπουδαίος ποιητής Μίλτος Σαχτούρης (1919-2005), πέντε χρόνια πριν πεθάνει στον φίλο του ποιητή Θέμη Λιβεριάδη και συμπεριλαμβάνεται στο εκτενές αφιέρωμα του περιοδικού «Εντευκτήριο», που εκδίδει στη Θεσσαλονίκη ο Γιώργος Κορδομενίδης.

Αυτό το αφιέρωμα ενενήντα χρόνια μετά τη γέννηση του Σαχτούρη, πέρα από τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα, περιέχει ανέκδοτο υλικό αρχείου και άρθρα, έτσι που και οι μυημένοι στην ποίησή του θα συμπληρώσουν τις γνώσεις τους για τον ποιητή των συλλογών «Το σκεύος», «Χρωμοτραύματα», «Όταν σας μιλώ», «Εκτοπλάσματα», «Καταβύθιση», «Έκτοτε» και του «Με το πρόσωπο στον τοίχο (1952). Για την τελευταία συλλογή ο Σαχτούρης είχε εμπιστευθεί στον σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο ότι τη θεωρούσε ως «το καλύτερο βιβλίο μου».

Παρακάμπτοντας πολλούς εκλεκτούς συνεργάτες του αφιερώματος, να σημειώσω, σαν μνημόσυνο, στον αξέχαστο φίλο και συνάδελφο Γιώργο Πηλιχό , ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που είχε πάρει από τον Σαχτούρη για τα «ΝΕΑ» το 1983. Ο Πηλιχός τον ρωτάει αν «ο ποιητής πάνω απ΄ όλα πρέπει να είναι ενεργός πολίτης, να έχει δηλαδή συνείδηση της ευθύνης του απέναντι στο κοινωνικό σύνολο (…) ή δικαιούται να μένει, αν το θέλει, απομονωμένος στον “χρυσελεφάντινο πύργο» του;”».

Η απάντηση του Σαχτούρη:

«Πάνω απ΄ όλα, ο ποιητής πρέπει να είναι ποιητής, αυτή είναι και η μόνη ευθύνη του. Η πραγματικότητα διαρρέει αναγκαστικά μέσα στην έμπνευσή του μαζί με τα άλλα βιώματά του, διάφορα βιώματα, κυρίως από τα παιδικά και τα νεανικά του χρόνια.

Όσο για τον περίφημο “ελεφάντινο πύργο”, ποτέ δεν κατάλαβα ποιος είναι· οι ποιητές που συνάντησα στη μακρόχρονη πορεία μου ήταν ή καλοί ποιητές που δικαίωναν τ΄ όνομά τους ή ασήμαντες μετριότητες, δηλαδή κακοί ποιητές που δεν μας ενδιαφέρουν».

Προσφορά του περιοδικού, CD όπου ο Μίλτος Σαχτούρης διαβάζει ποιήματά του.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ
«ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»: Νικηταρά 2 και Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα- 106 78, τηλ. 210-3822.496. «ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ»: Τ.Θ. 50011, Θεσσαλονίκη- 540 13, τηλ. 231

0-279.607.