Περιμένοντας τον Γκαριμπάλντι

Στη θάλασσα, δίπλα στη Λεωφόρο των Κυκλώπων, υπάρχουν ακόμα οι πέτρες που ο Κύκλωπας Πολύφημος από την Αίτνα έριξε στον Οδυσσέα για να καταστρέψει το καράβι του. Λίγο πιο πέρα, περνάει το υπόγειο ποτάμι της πόλης, όπου σύμφωνα με τον μύθο ο Άκις είδε και ερωτεύτηκε τη θαλάσσια νύμφη Γαλάτεια. Περιμένω εκεί μια γνωστή μου, τη Φραντσέσκα, που κάνει τη διατριβή της πάνω στον De Roberto, τον μεγάλο Σικελό συγγραφέα ο οποίος περιέγραφε πριν από δύο αιώνες αυτά που ο Πάολο μου έλεγε πριν από δυο ώρες. Η Φραντσέσκα καταφθάνει και ανεβαίνω στη Vespa της. Πάμε σε ένα μπαράκι, κοντά στον Ελέφαντα. Μόλις έχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.

Είναι αμήχανη με τη νίκη του Μπερλουσκόνι και τον θρίαμβο της μισαλλόδοξης Λέγκας του Βορρά. «Το πιο τρομερό είναι ότι πολλοί ψηφοφόροι της Λέγκας είναι παιδιά εσωτερικών μεταναστών από τον Νότο. Οι γονείς τους έφαγαν όλο τον ρατσισμό και τα παιδιά τώρα ψηφίζουν ρατσιστές. Τι να πω, η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει…» λέει.

Συχνά ο πρώην καταπιεσμένος γίνεται διώκτης. Αρκεί να σβήσει ή να νοθεύσει τη μνήμη του προηγούμενου εαυτού του. Αυτή τη στιγμή η Ιταλία, η Ευρώπη, μοιάζει μια ήπειρος που έχει χάσει τη μνήμη της.

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. Οι ήχοι ενός τραγουδιού πλημμυρίζουν το μπαρ. «Αυτό το τραγούδι έχει πλάκα», μου λέει. «Λέγεται “Γύρισε ο Γαριμπάλντι” και το τραγουδά μια ροκ μπάντα. Οι άνθρωποι στη Σικελία περιμένουν πάντα να εμφανιστεί ένας νέος Γκαριμπάλντι. Αλλά για την ώρα στην Ιταλία πλανάται μόνο το φάντασμα του μετανεωτερικού Μουσολίνι».

Ακούω τους στοίχους του τραγουδιού:

«Γύρισε ο Γκαριμπάλντι/ Πανηγυρίζουν οι πόλεις/ Αστοί μικροαστοί μαμμόθρεφτοι/ ποδοπατάτε την ελευθερία/ εγκωμιάζετε την αλαζονεία/ Αλλά πατρίδα για μένα είναι όλη η ανθρωπότητα/ Είναι η κοσμοπολίτικη Ιταλία/ Ρήτορες της Λέγκας του Βορρά/ Θα βουλιάξει όποιος ρατσισμό βρωμά/ Η άμαξά σας τρέχει με χίλια τώρα/ αλλά δεν ξέρουμε ακόμα ποιος τη σπρώχνει/ Γύρισε ο Γκαριμπάλντι/ τη Μαφία να εξαφανίσει/ τους δολοφόνους τους νονούς/ Ο Γκαριμπάλντι βαρέθηκε εκεί ψηλά/ τους τοκογλύφους πολιτικούς/ τους ψευδοπροοδευτικούς/ τους κλέφτες που λένε πως είναι το σύμβολό τους/ Γύρισε ο Γκαριμπάλντι».

Η Φραντσέσκα φεύγει και χάνεται κάπου στον χορό. Ρίχνω μια ματιά στον Ελέφαντα απέναντί μου. Μου φαίνεται περίλυπος. Σαν να προσπαθεί να καταλάβει πώς γίνεται και οι Ιταλοί θέλουν να κυβερνιούνται από έναν διεφθαρμένο γελωτοποιό σαν το Μπερλουσκόνι…