Η «λυσσάρα» κ. Σίμπσον

Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου «έδινε ρέστα» για ιστορίες με «μεγάλους έρωτες». Στα εφηβικά μου χρόνια, μου μιλούσε συχνά για τον βασιλιά Εδουάρδο της Αγγλίας, που παράτησε το θρόνο του για να παντρευτεί τη γυναίκα που αγαπούσε: την Αμερικανίδα Ουάλις Σίμπσον. Δε γούσταρε καθόλου τους βασιλιάδες ο πατέρας μου. Αλλά η θυσία του Εδουάρδου, χάριν του έρωτος, τον είχε συγκινήσει πολύ. Κι εμένα, πρέπει να πω… Η κυρία Σίμπσον, όμως, σύμφωνα με ντοκουμέντα, ήταν πολύ «πεταχτούλα». Ή, όπως θα το λέγαμε στη γειτονιά μου, «λυσσάρα»! Δηλαδή: χώρισε δύο συζύγους, τα ΄φτιαξε με τον Εδουάρδο ενώ ήταν παντρεμένη και, συγχρόνως, είχε ερωτικές σχέσεις με τον Ρίμπεντροπ, που διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ!

Βεβαίως ο Ρίμπεντροπ- καταδικάστηκε σε θάνατο, στη δίκη της Νυρεμβέργης και απαγχονίστηκε- ήταν ένας άντρας, για τον οποίο πολλές γυναίκες «κόβανε φλέβες»: ψηλός, όμορφος, σπουδαγμένος στα καλύτερα σχολεία, αλλά και πάμπλουτος, αφού είχε πάρει για γυναίκα του την κόρη ενός μεγαλοπαραγωγού σαμπάνιας…

Ο Ρίμπεντροπ, ονομαστός διπλωμάτης, πριν γίνει υπουργός (πρεσβευτής της Γερμανίας στην Αγγλία), έστελνε κάθε μέρα, επί δύο χρόνια, στην υπέροχη, προφανώς- άσχετο αν ήταν «λυσσάρα»-, κ. Σίμπσον δεκαεπτά γαρίφαλα. Για να της θυμίζει τις φορές που είχαν πλαγιάσει μαζί…

Και ο Εδουάρδος; Αυτός ήταν το μεγάλο θύμα, στην όλη υπόθεση: δεν φτάνει που παραιτήθηκε από το θρόνο για τα μάτια της άπιστης Ουάλις, «τ΄ άκουσε» κι από πάνω, σε βαθμό ξεφτίλας! Δηλαδή, η γυναίκα που τον ξετρέλανε, σε κάποια δεξίωση, στο Παρίσι, ενώπιον πολλών μαρτύρων είπε ότι ο σύζυγός της «ήταν σεξουαλικώς ανίκανος» και μονάχα εκείνη «μπορούσε να ικανοποιήσει τις ερωτικές του επιθυμίες»!

Όλα αυτά τα «άπλυτα» δεν θα έβγαιναν, μάλλον, στη φόρα, αν το FΒΙ δεν είχε στοιχεία, που φαίνεται ότι αποδεικνύουν πως το ζεύγος Εδουάρδου και Ουάλις είχε «χοντρές παρτίδες» με τους ναζί! Τόσο «χοντρές», που η Ουάλις «αποκάλυπτε απόρρητα μυστικά σε ανώτατο αξιωματούχο της χιτλερικής Γερμανίας, με τον οποίο διατηρούσε φλογερή σχέση»!

(«λυσσάρα», είπαμε…) «Πυρ, γυνή και θάλασσα», έλεγε η μάνα μου. Και, μερικές φορές, είχε δίκιο, εκτός από το πυρ και τη θάλασσα, και για τη γυναίκα…