Το πρωί στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο…

Πλάσμα του μύθου, ένα όμορφο γυναικείο κεφάλι με μακριά μαλλιά να πέφτουν στους ώμους, πλάσμα με σώμα και πόδια λιονταριού, φτερά πουλιού… Είναι η Σφίγγα, που σου χαμογελάει φιλικά. Μήπως χαμογελάει γιατί σε βλέπει να κοιτάζεις με απορία τη μορφή της; Ήταν αδελφή του Κέρβερου, της Λερναίας Ύδρας κι άλλων τεράτων που γέννησαν οι γονείς της, η Έχιδνα και ο Τυφώνας, τέρατα κι αυτοί, ήταν εκείνη που έβαζε αινίγματα στους ανύποπτους διαβάτες κοντά στις πύλες της Θήβας;

«Ποιο πλάσμα το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο, το βράδυ στα τρία;». «Είναι ο άνθρωπος», είπε ο Οιδίποδας. Ο μόνος που βρήκε τη λύση κι από τότε ο δρόμος έγινε ασφαλής.

Η Σφίγγα της Ακρόπολης στεκόταν πάνω σε μια ψηλή κολόνα. Ήταν ανάθημα, δηλαδή προσφορά προς τη θεά. Ίσως την κατασκεύασαν για να θυμίζει στους ανθρώπους τους παλαιότερους χθόνιους θεούς που λατρεύονταν πριν από τους Ολύμπιους.