Η γενοκτονία των Ποντίων

Ο κ. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, καθηγητής Χημικός, γράφει για τη γενοκτονία των Ποντίων.
«Η κορύφωση του δράματος του Ποντιακού Ελληνισμού σημειώθηκε την περίοδο της μικρασιατικής εκστρατείας και επικράτησης στην Τουρκία του Κεμάλ (1919-1923). Οι ελληνικοί πληθυσμοί δεν φονεύονται απλώς με μαχαίρια και όπλα, αλλά πεθαίνουν ύστερα από φρικώδη μαρτύρια, πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία. Οι Τούρκοι λεηλάτησαν, βίασαν, πυρπόλησαν ολόκληρα χωριά, βασάνισαν, έσφαξαν, έθαψαν ζωντανούς άντρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους και μετέβαλαν σε απέραντα νεκροταφεία ελληνικές χριστιανικές κοινότητες που μέχρι τότε ανθούσαν και εξέπεμπαν την ελληνική πολιτιστική ακτινοβολία τους σε όλη την Ανατολή.

Οδηγούσαν ολόκληρα χωριά με γέρους, μικρά παιδιά, σε πορείες έξι και επτά μηνών χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, μέσα στο κρύο και τη ζέστη, δήθεν για να τους εγκαταστήσουν στα βάθη της Τουρκίας και μέχρι να φθάσουν είχαν πεθάνει όλοι. Και δεν τους άφηναν ούτε να θάψουν τα παιδιά τους, για να τα φάνε τα σκυλιά! Γι΄ αυτές τις πορείες θανάτου διαβάστε στο βιβλίο της Τhea Ηalo “Ούτε το όνομά μου”, σελ. 214-234, την περιγραφή της μητέρας της Θυμίας, που ήταν δεκάχρονο κορίτσι σε μια τέτοια πορεία θανάτου και τελικά γλίτωσε. Έτσι, 353.000 Έλληνες του Πόντου θανατώθηκαν και οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν σε Ρωσία και Ελλάδα. Και αν τα θύματα ήταν μόνο τόσα, αυτό οφείλεται στους ηγέτες που είχαν, όπως ήταν ο ηρωικός Μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης, ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, ενώ Αρμενίους, που δεν είχαν ανάλογους ηγέτες, έσφαξαν 1.500.000. Φυσικά, η γενοκτονία έγινε με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων, γιατί τους ήταν συμφέρουσα η φιλία του Κεμάλ!».