Φαινόμενα

Γιουροεξόντωση
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Οι καλές φωνές μόνον αντιστάθηκαν στους καταρράκτες χρωμάτων και εφέ και τα κολοσσιαία μεγέθη του σταδίου που κατάπιναν την ανθρώπινη προσπάθεια
Θόλωνε το μάτι. Αυτό δεν ήταν γιουροβιζιονική σκηνή, ήταν ψυχολογικό βασανιστήριο για να αδειάσει ο εγκέφαλος. Ένα υπερθέαμα εναλλαγής χρωμάτων, που έχει ξεφύγει από τα ανθρώπινα μέτρα. Και με τα κολοσσιαία μεγέθη του μοσχοβίτικου Ολιμπίτσκι κορυφωνόταν ακριβώς αυτή η αίσθηση της ανθρώπινης συντριβής μπροστά στην τεχνολογία.

Γι΄ αυτό και ανακούφισαν μερικές πολύ ωραίες γυναικείες ερμηνείες που κατάφεραν να γεμίσουν και να γλυκάνουν το χάος της σκηνής. Ξεχώρισε με τη γλύκα της η κατάξανθη κούκλα από την Ισλανδία. Ωραία φωνή, παραμυθένια μπαλάντα, φόντο μπλε σαν απομίμηση βυθού.

«Ανάσα», ένα βήμα πριν πάθουν καταρράκτη και μερική τύφλωση, πήραν τα μάτια μας και όταν βγήκε η Κιάρα, της Μάλτας, που τόσα έχει ακούσει από τα εγχώρια μεσημεριανάδικα για την εκτός συλφιδικών προδιαγραφών φιγούρα της, αλλά ήταν η μόνη που χωρίς κανένα εφέ, κανένα μπαλέτο, μόνο με το μικρόφωνο μπροστά της γέμισε με φωνή σκηνή και οθόνη.

Είχε προηγηθεί η συμμετοχή της Αρμενίας, που όχι μόνο δεν φοβήθηκε το έθνικ ύφος, αλλά εμφανίστηκαν οι δύο ερμηνεύτριες με έξοχες παραδοσιακές στολές σε χρώμα βαθύ μπλε κάνοντας τη διαφορά που τόσο έχουμε αγαπήσει στις παλιές στιγμές της Γιουροβίζιον και που τόσο έχει φοβίσει τις ελληνικές συμμετοχές. Ατρόμητες η Ίνκα και η Ανούς, βασίστηκαν στις εξαιρετικές φωνές τους και κέρδισαν μια θέση στον τελικό.

Ξεχώρισε και η συμμετοχή του Ισραήλ που έστειλε μήνυμα ειρήνης στον κόσμο, διακριτικό και εντός των γιουροβιζιονικών αντοχών, με τη μια από τις δύο ερμηνεύτριες να είναι Παλαιστίνια και το μισό τραγούδι να ακούγεται στα αραβικά.

Θα τις ξαναδούμε και αυτές στον τελικό.

Α, ναι! Και η Χαντισέ-Χανούμ έκανε σαματά, με τα κουνηματάκια της, με τα χανουμίστικα ρουχαλάκια της, με την τροφαντή, σέξι κοιλίτσα της και το πολύ ρυθμικό τραγούδι, που μπορεί να θυμίζει εκείνο της Σερτάμπ, αλλά το διαβατήριο για τον τελικό της το ΄δωσε.

Όσο για το υπόλοιπο θέαμα; Τα ΄χε όλα, και κυρίως το παλιό, γνώριμο, κιτσάτο ύφος, που αποδείχτηκε με τον απο κλεισμό του ότι δεν αντέχει πλέον: έναν Τσέχο «Σούπερμαν», έναν Βέλγο «Έλβις», μια ομάδα Βούλγαρων, που ήταν σαν του «κουτρούλη ο γάμος», μπέρτες, μανίκες, ξυλοπόδαροι να κάνουν τούμπες, το Μαυροβούνιο που δεν φοβήθηκε να τραγουδήσει στη γλώσσα του, όπως και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και φυσικά η Πορτογαλία.


Ένας αλλιώτικος αγώνας

Μετά τη γιουροβιζιονική αφασία, η περίσκεψη με την «Έρευνα» του Παύλου Τσίμα στο Μega για τον πανεπιστημιακό αναβρασμό. Εκεί που τα νιάτα της χώρας, της Ευρώπης και των ΗΠΑ αγωνίζονται να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, να κατακτήσουν όσα τους υποσχέθηκαν και γεύονται την απογοήτευση από τον κόσμο που κληρονομούν.

Διόλου εγχώριο φαινόμενο οι καταλήψεις. Αυτές τις εποχές της αναστάτωσης, γίνονται σχεδόν παντού, οι φοιτητές διεκδικούν ελευθερία στην πρόσβαση της γνώσης και αρνούνται την προγραμματισμένη εκπαίδευσή τους για τις αγορές και το μανατζεριλίκι των πανεπιστημίων που τα μετατρέπει σε επιχειρήσεις.

Παντού τα νιάτα διεκδικούν χώρο, από τη Νέα Υόρκη, στο Νew School, που ξεσηκώθηκαν ζητώντας την απομάκρυνση του προέδρου, επειδή ήταν υποστηρικτής του πολέμου κατά του Ιράκ και κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου στο Βιετνάμ, μέχρι το Παρίσι και τη Σορβόννη, όπου οι φοιτητές αρνούνται τη σαρκοζική μεταρρύθμιση, που θέλει να επιβάλει την αντίληψη μιας προαποφασισμένης «χρήσιμης γνώσης»- για ποιον; Υπερασπίζονται το δικαίωμα στην «άχρηστη γνώση», που είναι και η πολυτιμότερη, όπως θα πει στον φακό η κ. Ελένη Βαρίκα, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Παρίσι ΙΙΙ.

Πίσω στην Ελλάδα, όπου η ιστορία των φοιτητικών κινητοποιήσεων περιλαμβάνει νίκες, που τώρα διεκδικούν στις άλλες χώρες, όπως συμμετοχή των φοιτητών στο συμβούλιο των καθηγητών και ακόμη «άσυλο», «έναν χώρο όπου οι φοιτητές να εκφράζονται χωρίς να απειλούνται από την κρατική παρέμβαση», όπως εξηγεί ο Αμερικανός από το Νew School.

Τι έγιναν όλα αυτά;

Φοιτητικές εκλογές και στον φακό ξεδιπλώνεται από τους ίδιους τους φοιτητές το ζοφερό τοπίο μιας διαδικασίας που από δημοκρατική και ανεξάρτητη έχει εκφυλιστεί σε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, με όλα τα ελαττώματα των κομματικών εξαρτήσεων ώς και τα σκάνδαλα χρηματισμού και συναλλαγών με τις πρυτανικές αρχές.

Ίσως γιατί ξεχνάμε ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να κατακτηθεί άπαξ, αλλά είναι ένας διαρκής διάλογος με τις συνθήκες που εξελίσσονται.