Νέοι Δίσκοι

Λάτιν και ηλεκτρoνικά
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Πόση η απόσταση από το hip hop στην country και από εκεί στην dance; Όση ακριβώς σας έχω πει: καθόλου. Ούτε σαν να αλλάζεις πλευρό. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, να ευχαριστήσω τον Sharam (very… Deep Dish), ο οποίος σαμπλάρει Πάτσι Κλάιν- το Strange – με φωνητικά από τον Κιντ Κούντι και στο καινούργιο του «Get Wild» και οι μουσικές στάζουν έμπνευση. Ο Sharam είπε πως πάντα ήθελε να παίξει με τραγούδι της Πάτσι Κλάιν, απλώς δεν έβρισκε την κατάλληλη φωνή. Όταν άκουσε τον Κιντ Κούντι, εντελώς αντίθετη φωνή από τη μελωδική τής κάντρι κυρίας, κλείδωσε την ιδέα του. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Με επιμύθιο το εξής: πως όλα παίζουν, αν ξέρεις πώς. Και αν έχεις το ένστικτο, που θα έλεγαν και οι dj-ψυχολόγοι.

Βαθιές ανάσες ρυθμού τώρα. Όσο κρατάς αποστάσεις από την προκάτ μουσική τόσο πιο εξωτικά μέρη θα ανακαλύψεις. Εξότικ με την ηλεκτρονική έννοια του όρου. Αφού ο μπουφές είναι ανοιχτός και μπορείς να τσιμπολογήσεις από όπου θέλεις. «Τροπικάλια» ή «μαριάτσι» ή μια σάμπα με δόσεις electro που ζυγίζει και το βάρος της εποχής. Η ελαφρότητα μετράει. Όπως εδώ. Δηλαδή στα βορειανατολικά της Βραζιλίας. Forro είναι- μπορείς να πεις – η κάντρι των Βραζιλιάνων. Μια χαρούμενη μουσική που χορεύεται- λέει ο Μάουρο Ρεφόσκο που παίζει ζαμπούμπα (κρεμαστό τύμπανο) και τραγουδάει στο γκρουπ- και βασίζεται στις απλές μελωδίες, στις βασικές αρμονίες, στον ρυθμό και στους διασκεδαστικούς στίχους. Είναι γλυκιά και όμορφη η μουσική των Forro in the dark και έχει σχέση με αυτήν την παράδοση. Αν, μετά, την παράδοση τη βάλεις στα μεγάλα ηχεία της πόλης, στα βαγόνια του υπόγειου και στη θέα από μπαλκόνι «όπου φτάνει το φως της Δύσης», έχεις τον ήχο του bonfires of Sao Ρaolo. Η συνέχεια στα κλαμπ της Νέας Υόρκης, όπου πέντε Βραζιλιάνοι και ένας Αμερικανός, ο μπασίστας που έχει παίζει με Τζόνι Κας και Νιλ Ντάιμοντ, ανοίγουν τον διακόπτη και αφήνουν ηλεκτρισμό, επίκαιρα beat και μια τζούρα από jap pop να περάσουν μέσα. Ο Ντέιβιντ Μπερν (περίπου Βραζιλιάνος κι αυτός), η Μπέμπελ Ζιλμπέρτο και η Μίχο Χατόρι από τις Cibo Μatto βρίσκουν την ιδέα θαυμάσια και τραγουδάνε κι αυτοί, σε ένα από τα πιο ανάλαφρα, αισιόδοξα άλμπουμ που μπορεί να ακούσει κανείς αυτές τις μέρες.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Από τα ντεκς στον κόσμο

●Ο Ιρανοαμερικανός dj Sharam έχει έτοιμο το «Get Wild» και προχθές πέρασε και από το «Venue» με τα νεώτερα. Δες το πολυσυζητημένο «She came along» (http://www. youtube.

com/watch? v=C6ΑΝ1vΚUgΙ) από αυτά που θα παίξουν σταθερά το καλοκαίρι που έρχεται. ●Ο Dennis Ferrer με deep house ήχους φρεσκάρει κλασικές clubbing αξίες, ενώ προετοιμάζει το νέο αίμα μέσα από την «Οbjektivity», το δικό του label. Στα ντεκς του «Letom» θα είναι την Παρασκευή με τις πιο φρέσκιες μουσικές του. ●Ο Βen Watt πάντα έχει θέμα. Όπως στο «Guinea Ρig» (Μ.Α.Ν.D.Y. & Smallboy remix) που ακούγεται δυνατά στις επιλογές dj και παραγωγών με γούστο.


Νάτσος ντελίσιους…

Από τις κονσόλες του Μεξικού, χωρίς πυρετούς, φτερνίσματα και ιώσεις, αλλά με πρώτης ποιότητας πικάντικη electronica. Η μεξικάνικη σχολή (nortec collective επίσης)

βουτάει έμπνευση σαν νάτσος μέσα σε γκουακαμόλε, που ξεκινάς να δοκιμάσεις και πριν το καταλάβεις έχεις εξαφανίσει όλο το πράσινο από το μπολ. Δηλαδή ντελίσιους, χάρη στην αδημονία του μετρ Camilo Lara, δημιουργικού νου των Μexican Ιnstitute of Sound, να ξεμπερδεύει με τη δουλειά γραφείου για να ασχοληθεί με τον ρυθμό. Λάτιν- κούμπια και τσάτσααλλά και dub και spoken word στο εξωτικό «Soy Sauce» (cooking vinyl), μαγειρεμένα έτσι ώστε να μείνει σε όλους τους καλεσμένους η φιέστα αξέχαστη. Ποιος φοβάται τους μαριάτσι, λοιπόν; Κανείς στην ελεκτρόνικα.
… και «μαργαρίτες»

Ο Λορέν Γκαρνιέ και ο dj Sneak έχουν δηλώσει φαν και βάζουν στα σετ τους λάτιν νοστιμιές από τους Una Μas Τrio. Πριν καλά καλά κυκλοφορήσει κανονικά, το «Ritmo Del Futura» (αgogo records) έγινε από τα αγαπημένα της electro latin σκηνής, και θα δικαιωθούν όλοι, αν βάλεις το «Μargarita» με Εντουάρντο Φλόρες στα πικάπ ή τον Ρυθμό του Μέλλοντος που ξέρει πώς να τρέχει μπροστά και να ξεκολλάει ώς και την Αττική Οδό σε hot έξοδο ώρα αιχμής.

Η Αφρική συναντά το ηλεκτρονικό beat και διασταυρώνεται με ροκ εν ρολ, αλλά ο πρώτος δυνατός άνεμος έρχεται από την έρημο και το επίμονο, βαθύ «Sahara», χωρίς φολκλόρ από τους Justin Αdams και Juldeh Camara. Το «Τell Νo Lies» βγήκε μόλις από τη Real World του Π. Γκάμπριελ με όλα τα χαρακτηριστικά πάνω του της μοντέρνας αφρικάνικης μουσικής. Ή των μπλουζ του κόσμου.