«Μήπως μόνο νομίζουμε πως είμαστε καλά;»

Με τρεις παραστάσεις φέτος στο Εθνικό και δύο ρόλους που τους έπλασε έξοχα ο 27χρονος Προμηθέας Αλειφερόπουλος εκτινάσσεται στην πρώτη γραμμή της νέας γενιάς των ηθοποιών
Φοβερή φατσούλα. Ανοιχτόχρωμος, γαλανομάτης, δυο φρύδια γραμμένα τοξωτά, που κυριαρχούν στο πρόσωπο, συμπαθέστατος, γελαστός, μικροδείχνει. Και του δίνουν ακόμα, αν και έφτασε στα είκοσι εφτά, όλο μικρούς να παίζει- παιδιά, έφηβους… Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος όμως, πέρα από «φατσούλα» έχει να δείξει και ικανότητες. Υποκριτικές. Πολύ σημαντικές. Ούτε τέσσερα χρόνια που έχει αποφοιτήσει από τη δραματική σχολή και έχει αναδειχτεί στην πρώτη σειρά των ηθοποιών της νεώτερης γενιάς- κι ας έχει κάνει πολύ λίγο τηλεόραση. Κυρίως μέσα από τους δύο βασικούς φετινούς του ρόλους: Μόριτς στο «Ξύπνημα της άνοιξης» με σκηνοθέτη τον Νίκο Μαστοράκη και Μερντόκ στους «Διψασμένους» του Ουαζντί Μουαουάντ σε σκηνοθεσία Μανώλη ΜαυροματάκηΤζένης Αργυρίου.

Τον επηρέασε στην απόφασή του να πάει στο θέατρο η συγγένεια με τη Μαρία Αλειφέρη- είναι αδελφή του πατέρα του;

«Όχι. Είχαμε πάντα πολύ καλή σχέση, ήμουνα ο πρώτος ανιψιός που απέκτησε, αλλά δεν το είχα σκεφτεί. Το έναυσμα δόθηκε στο σχολείο (σ.σ.: στη Σχολή Μωραΐτη πήγε). Υπήρχε μια φιλόλογος, η κ. Δεναξά, φοβερή μορφή, που δίδασκε μία κωμωδία του Αριστοφάνη κάθε χρόνο και στο Πανηγύρι της Σχολής ανέβαζε την παράσταση. Όταν ήμουνα εγώ στην Α΄ Γυμνασίου η κωμωδία ήταν οι “Νεφέλες”». Του δίνει να κάνει Άδικο Λόγο. «Εγώ έπαιζα μπάσκετ, δεν ήθελα. Εκείνη επέμενε. Μετά μου λέει ένας φίλος μου που έπαιζε τον Στρεψιάδη: “Έλα ρε, οι Νεφέλες είναι κοπέλες”». Και πήγε. «Μετά την παράσταση, είπα “αυτό θέλω να κάνω”».

Πηγαίνει πρώτα στο πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Αθήνας. Η δραματική σχολή έρχεται ύστερα από δύο χρόνια: «Θέατρο Τέχνης».

Τα όνειρά του;
«Ωραίες οι καινούργιες εμπειρίες με καινούργιους συνεργάτες, αλλά μου αρέσει η συνέχεια, η αίσθηση της ομάδας και της σταθερής συνεργασίας- της επικοινωνίας. Αυτό είναι το όνειρό μου. Γι΄ αυτό δέχτηκα αβλεπεί την πρόταση του Θωμά Μοσχόπουλου να είμαι μαζί του, στην ομάδα που θα κάνει στο καινούργιο θέατρο της “Ελληνικής Θεαμάτων”. Κι ας είναι μικρός ο ρόλος που θα παίξω. Πέρα από το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι, με ενδιέφερε η προοπτική συνέχειας και ας μην είναι ποτέ τίποτα σίγουρο».

Μιλάει για τους φετινούς του ρόλους. Ο Μόριτς: «Η καλύτερη εμπειρία μου μέχρι τώρα. Μετά συνέβη με τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη, που παίζαμε μαζί, αυτό που συνέβη: σκοτώθηκε. Δεν μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο και ελπίζω ποτέ να μη μου ξανασυμβεί. Δεν ήμασταν φίλοι, γνωριστήκαμε στην παράσταση, αλλά δεθήκαμε. Και μέσα από τους ρόλους. Μόλις είχαμε αρχίσει να γνωριζόμαστε, μόλις είχαμε αρχίσει να συνεννοούμαστε με πιο λίγα λόγια, να βγαίνουμε… Είναι σα να σου παίρνουνε τη μπουκιά απ΄ το στόμα. Σαν μια ερωτική σχέση που πάνω που ξεκινάει χάνεις τον σύντροφό σου. Για κάποιο λόγο νιώθω πως είναι καλά εκεί που είναι. Τον είδα πολύ σύντομα στον ύπνο μου. Σαν άγγελος ήταν. Και ηρέμησα».

Ο Μερντόκ: «Μου άρεσε γιατί διέφερε από τον Μόριτς. Και τα δύο παιδιά έχουν αυτοκτονικές τάσεις, αλλά είναι τόσο διαφορετικά… Ο Μόριτς απόλυτα παθητικός, ο Μερντόκ απόλυτα ενεργητικός. Από την άλλη η παράσταση αυτή μου πρόσφερε την εμπειρία να παίξω σε σχολεία. Και μάλιστα σχολεία με δύσκολα παιδιά- αντιδραστικά, πολύ τολμηρά, αγενή με τους καθηγητές τους… Εμπειρία απίστευτη!».

«Ο εφιάλτης της ευτυχίας» (η παράσταση στην οποία παίζει τώρα σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά): «Κάτι εντελώς διαφορετικό, πολύ μοντέρνο έργο, σαράντα επτά σκηνές, κυρίως μονόλογοι, οι αντρικοί ρόλοι είναι ιδωμένοι μέσα από το γυναικείο πρίσμα- η συγγραφέας είναι γυναίκα… Δεν έχω συγκεκριμένο ρόλο, κάνω μικρά ρολάκια που συμπληρώνουν το παζλ. Δεν έχουν καμία πρόκληση, αλλά είναι κι αυτό- τεράστια σκηνή, μιλούμε μπροστά σε μικρόφωνο με σταντ…- μεγάλη εμπειρία».

Πώς είναι ο Προμηθέας στο σπίτι;
«”Βυθίζομαι” πολύ εύκολα. Και δεν αντιστέκομαι στη λύπη μου, στη στενοχώρια μου. Αν περάσω μια άσχημη μέρα δεν θα βγάλω το μπλουζάκι μου της άσχημης μέρας το βράδυ, θα κοιμηθώ μ΄ αυτό. Είχα μια τρίχρονη σχέση, ζούσαμε μαζί κι αυτό, όπως και ο χωρισμός, με έχει σοβαρέψει πολύ. Την έχω ζήσει και την αποζητάω τη συντροφικότητα. Κι ας είναι λίγο ντεμοντέ… Και θέλω πολύ να αποκτήσω παιδιά. Αλλά να είναι καρπός έρωτα».

ΙΝFΟ

«Ο εφιάλτης της ευτυχίας» στο Εθνικό Θέατρο, «Rex»- Σκηνή «Κοτοπούλη» (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305.074, 210-7234.567).Είσοδος δωρεάν.

Με μια ματιά

1982. Γεννιέται στην Αθήνα. 2005. Αποφοιτά από τη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης».

2005. Πρώτη «επαγγελματική» εμφάνιση: «Δόκτωρ Φάουστους» στη Νέα Σκηνή του Εθνικού, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. 2006. Έρον στο «Με τη σιωπή…» του Αλεσάντρο Κασόνα για δύο σεζόν στο «Βεάκη»: ο πρώτος πρωταγωνιστικός του ρόλος.

2006. «Απόπειρες» του Μάρτιν Κριμπ στο «Ιλίσια/ Ντενίση», ομαδική δουλειά.

2008. Στο Εθνικό Θέατρο και πάλι: «Το ξύπνημα της νιότης», «Διψασμένοι», «Ο εφιάλτης της ευτυχίας».