ΧΑΘΗΚΕ ΜΙΑ ΑΛΟΓΙΣΙΑ ΓΡΙΠΗ;

Δεν χωράει αμφιβολία πως τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων δεν διευκολύνουν καθόλου τη θέση του χοίρου ανάμεσά μας. Το «Μεξικάνικο γουρούνι»- δεν φτάνει που είναι μεξικάνικο είναι και γουρούνι- αυτό που πρώτο άρχισε να μεταδίδει τον φοβερό ιό του καλύτερα θα ήταν να μην έχει υπάρξει ποτέ. Και είναι η αλήθεια ότι η γουρουνίσια γρίπη προκαλεί πολύ περισσότερη απέχθεια και τρόμο από ό,τι θα προκαλούσε μια αλογίσια, μια γατίσια ή μια σκυλίσια γρίπη.

Θα μου πείτε, το πρόβλημα το έχουμε εμείς. Το πρόβλημα δεν το έχουν τα γουρούνια, για τον απλούστατο λόγο ότι τα γουρούνια δεν ξέρουν ούτε από επιδημίες, ούτε από πανδημίες, ούτε από μεταλλαγμένους ιούς, ούτε και από εμβόλια. Αυτά τα δόλια απλώς αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σαν τα γουρούνια. Αυτά δεν μπορούν να προβλέψουν ότι κινδυνεύει να πεθάνει ο μισός πληθυσμός της Γης όταν έχουν πεθάνει μόλις διακόσιοι ή τριακόσιοι άνθρωποι, όπως, αν δεν κάνω λάθος, συμβαίνει με όλες τις γρίπες.

Κι αν υπάρχει κάποιος ιός ο οποίος μεταδίδεται με φοβερή ταχύτητα, ανεξέλεγκτα και περνάει από στόμα σε στόμα, χωρίς καν να χρειαστεί η παραμικρή επαφή, αυτός είναι ο ιός του τρόμου. Ο τρόμος στην πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα έχει αντικαταστήσει τις μεγάλες ιδεολογίες του παρελθόντος. Φτάνει ένα γριπιασμένο γουρουνάκι για να σπείρει πανικό. Ο κόσμος μας πάσχει από καταθλιπτική τρομολαγνεία και είναι η αλήθεια ότι ο μόνος που δεν δείχνει να φοβάται είναι ο κύριος Παυλίδης ο οποίος, αντίθετα, τρομοκρατεί όλους τους άλλους συναδέλφους του κραδαίνοντας τον δείκτη της δεξιάς του.

Δεν ξέρω αν από τη στάση του κυρίου Παυλίδη ωφελούνται οι φαρμακευτικές εταιρείες, όπως συμβαίνει με τα γριπιασμένα γουρουνάκια, όμως ξέρω ότι βλάπτεται η ψυχοσύνθεσή μας.