Το τέταρτο κουδούνι

Γύρω στα τρία εκατομμύρια ευρώ, λέει, θα στοιχίσουν τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης. Εν έτει 2009. Της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης.

Και χαράααα όλοι μας- ενθουσιασμένοι! Διότι, λέει, δε θα κοστίσουν, τελικά, έξι εκατομμύρια όπως το κανόνιζε να κοστίσουν ο τέως του Πολιτισμού, ο κ. Λιάπης. Αυτό είναι που λένε η ψείρα κρέμεται κι η κασίδα καμαρώνει…

Όλος ο κόσμος,μια σκηνή… Είπα να χαρώπου φέτος ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα ΄κανε τη διαφορά. Και θα ΄ρχότανε Επίδαυρο με μια παράσταση που ΄χε περισσότερες πιθανότητες ν΄ ανεβάσει τον- χαμηλά τοποθετημένο…πήχυ. Όταν έμαθα πως κάλεσε τον Νίκο Μαστοράκη να κάνει τις καλοκαιρινές του «Νεφέλες». Δεν πρόλαβα να χαρώ πολύ. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά στις δοκιμές και λόγω «σειράς δυσάρεστων γεγονότων», όπως λέει η σχετική ανακοίνωσή του, ο ΘΟΚ «εξαναγκάστηκε να διακόψει τη συνεργασία του» με τον σκηνοθέτη.

Η κωμωδία του Αριστοφάνη,πάντως, θ΄ ανεβεί. «Σε σκηνοθετική επιμέλεια», λέει, «Βαρνάβα Κυριαζή (σ.σ.: του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΘΟΚ) και από σκηνοθετική ομάδα απαρτιζόμενη από τους Γιώργο Μουαΐμη, Λέα Μαλένη, Ανδρέα Τσουρή και Νεοκλή Νεοκλέους». Τι εστί αυτό μεθερμηνευόμενον δε γνωρίζω- δηλαδή τι θα κάνουν ΟΛΟΙ αυτοί;- αλλά θυμήθηκα εκείνο το «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι…». Ο Σταμάτης Κραουνάκης, στενός συνεργάτης του Νίκου Μαστοράκη, που ΄χε αναλάβει τη μουσική, παραμένει.

Όσογιατα «δυσάρεστα γεγονότα», πολλές εκδοχές άκουσα- και δεν ήμουν παρών για να ξέρω τι ακριβώς συνέβη. Εκείνο που ξέρω είναι πως χρόνια τώρα ακούω τα καλύτερα απ΄ τους ηθοποιούς που ΄χουν συνεργαστεί με τον Μαστοράκη και που όλοι τους δηλώνουν πως αβλεπεί θα ΄θελαν να ξανασυνεργαστούν μαζί του…

Ο Πέτρος Φυσσούν,η Μαρίνα Ψάλτη (στη φωτογραφία), ο Βασίλης Ρίσβας, ο Νίκος Πουρσανί δης κι η Μαριάννα Πολυχρονίδη θα επωμιστούν τους βασικούς ρόλους στο «Ψηλά από τη γέφυρα» του Άρθουρ Μίλερ. Που θα ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στο «Βρετάνια» ο Γρηγόρης Βαλτινός κρατώντας τον κεντρικό ρόλο του Έντι Καρμπόνε. Τα σκηνικά ανέλαβε ο Γιώργος Πάτσας.

Πολλά έχω γράψειγια την πολιτεία του Νικήτα Τσακίρογλου ως καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ- για τις επιλογές του, τις κινήσεις του, τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα… Κι έγινα κακός. Και κατατάχτηκα στους «εχθρούς». Δε με νοιάζει.

Αλλά μ΄ αυτό που διάβασα,πως τον κατηγορούν «για έναν καλλιτεχνικό και οικογενειακό εγωκεντρισμό» και πως «ο ίδιος σκηνοθετεί και παίζει συστηματικά ενώ η σύζυγός του Χρυσούλα Δαβάτη (φωτογραφία) ονειρεύεται, λέει, μετά το “Ηello, Dolly!” να ερμηνεύσει την Κυρία του Μαξίμ», ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Κάθετα. Και να κάνω τον- αυτόκλητο – δικηγόρο του διαβόλου. Κάθε καλλιτέχνης- σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος, μεταφραστής, χορογράφος…- που αναλαμβάνει διευθυντική θέση σε οποιοδήποτε Θέατρο του κόσμου έχει κάθε δικαίωμα να μην καταπνίξει την καλλιτεχνική του φύση και να συνεχίσει την όποια πορεία του εφόσον εκπληρώνει τα διευθυντικά του καθήκοντά. Αρκεί να μην κάνει κατάχρηση. Κι ο Νικήτας Τσακίρογλουκατάχρηση δεν έκανε. Στις πέντε χειμερινές και στις τέσσερις θερινές σεζόν που ΄ναι διευθυντής έπαιξε- χωρίς να αναφερθώ και πάλι στον συγκλονιστικό τρόπο που τους έπαιξε – δυο, όλους κι όλους, ρόλους- τον Βασιλιά Φίλιππο στο «Δον Κάρλος» του Σίλερ το 2006/ 2007 και, φέτος, τον σαιξπηρικό Ληρ- και σκηνοθέτησε μια παράστασητο 2007/ 2008 το «Ιουλιανός ο Παραβάτης» του Καζαντζάκη, που επαναλήφθηκε και στην αρχή της φετινής σεζόν- ενώ υπέγραψε και μια «σκηνοθετική επιμέλεια» στην παράσταση «Από τις “Βάκχες”» το καλοκαίρι του 2007 με επανάληψη το καλοκαίρι του ΄08.

Όσο για τη Χρυσούλα Διαβάτη, τη γυναίκα του, εγώ, αν ήμουν διευθυντής κι είχα σύζυγο ηθοποιό, δε θα την καλούσα να παίξει στο Θέατρο που διευθύνω. Αν όμως γυναίκα μου ήταν η Χρυσούλα Διαβάτη, μια εξαίρετη ηθοποιός γεννημένη στην Θεσσαλονίκη και με σπουδές στη Θεσσαλονίκη, με ευδόκιμη θητεία σαράντα έξι χρόνων στο θέατρο- εκ των οποίων έξι, απ΄ το ΄65 μέχρι το ΄71, στη μόνιμη δύναμη του ΚΘΒΕ-, πώς να την απέκλεια; Πόσω μάλλον όταν στις εννέα αυτές σεζόν έπαιξε μόνο μια φορά- την Ντόλι Λέβι στο «Ντόλι!» το 2005/ 2006 με επανάληψη τον επόμενο χειμώνα- και στην επόμενη δέκατη πρόκειται να παίξει- δεν ξέρω, τελικά, αν και τι θα γίνει…- στην «Κυρία του Μαξίμ» του Φεντό. Όχι την Κυρία του Μαξίμ αλλά, υποθέτω, τη θρησκόληπτη Κυρία Πετιπόν, ρόλο που ΄χε ερμηνεύσει σπαρταριστά- ακόμα τη θυμάμαι, τριάντα χρόνια μετά, γονατιστή, να προσεύχεται…-, κλέβοντας παράσταση, όταν την κωμωδία του Φεντό ανέβασε ο θίασος Ζωής Λάσκαρη το 1979-΄80.

«Όταν βλέπω καλλιτέχνεςνα γίνονται πολιτικοί, σημαίνει είτε πως τελειώσανε, οπότε βρίσκουν άλλον τρόπο βιοπορισμού, είτε πως έχουν καβαλήσει το καλάμι». Δεν το λέω εγώ. Ο ζωγράφος/ χαράκτης Αχιλλέας Δρούγκας το ΄πε. Σε συνέντευξή του στην Μαίρη Αδαμοπούλου, στις σελίδες μας. Προ ημερών. Αλλά εν όψει ευρωεκλογών το βρίσκω πολύ επίκαιρο. Αν όχι διαχρονικό. Και το επισημαίνω.

Όλος ο κόσμος,μια σκηνή… Την εκτιμούσακαι την εκτιμώ. Ως μια απ΄ τις καλύτερες ηθοποιούς μας της νεώτερης γενιάς. Αλλά φέτος είναι που η Μαρία Πρωτόπαππα, παιδί του «Θεάτρου Τέχνης» και αγαπημένη μαθήτρια της Ρένης Πιττακή με την οποία μάλιστα βρίσκω λίγο να μοιάζουν, απογειώνεται. Κάθετα.

Ίσως είναι η συγκυρία.

Ο μονόλογος «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου (φωτογραφία)- επίσης παιδί του «Θεάτρου Τέχνης» που πολύ εκτιμώ ως ηθοποιό-, τον οποίο η Μαρία Πρωτόπαππα ερμηνεύει (βασική φωτογραφία) για το Εθνικό στην Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» – είναι ένα πολύ οργισμένο αλλά λυτρωτικά οργισμένο και πολύ δυνατό και ειλικρινές κείμενο που ταυτόχρονα πάλλεται από χιούμορ. Κι η παράσταση που τα δυο κορίτσια έστησαν σκηνοθετικά, με την Έλλη Παπαγεωργακοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια και τον Σάκη Μπιρμπίλη στους φωτισμούς, είναι απ΄ τις ευτυχέστερες στιγμές του φετινού θεατρικού χειμώνα.

Η Μαρία Πρωτόπαππα,πλάτη, σκυμμένη στο νεροχύτη, κάτω απ΄ τη βρύση, να βρέχει το μέτωπό της, βουβή, με τον Πασχάλη Τερζή να τραγουδάει «Δεν μιλάμε» είναι απ΄ τις εικόνες που σφραγίζουν. Και δεν είναι η μόνη στην παράσταση.

Ένα μόνοθα σας πω: τρέξτε να δείτε το «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»! Το θέατρο είναι τίγκα κι ο κόσμος κλαίει και φωνάζει «μπράβο». Η παράσταση αυτήδε γίνεται να περάσει έτσι- σαράντα μέρες σ΄ ένα θεατράκι εξήντα θέσεων. Οφείλει να ΄χει μέλλον.