ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ, ΑΓΑΠΗΤΕ ΟΥΟΤΣΟΝ…

Ο Ιεροκλής Χλομός και ο Ιωάννης Βίσσων, ρεπλίκες του Σέρλοκ Χολμς και του Δρος Ουότσον, αναλαμβάνουν να βρουν ποιος έστειλε στα θυμαράκια τον Ηρακλή Σπίλο. Η έρευνά τους περνάει υποχρεωτικά από την εξονυχιστική εξέταση των δώδεκα σύγχρονων άθλων του ημίθεου ρεπόρτερ. Όλα τα έχει ο μπαξές:

λοβιτούρες στο χρηματιστήριο και στον ιππόδρομο, σπίλωση συνδικαλιστών, σεξουαλικές αλλαξοκωλιές, οικονομικά σκάνδαλα, πολεοδομικά εκτρώματα, προνομιακή σχέση μαφιόζων και πολιτικών μεγαλοπαραγόντων. Όλα μπαίνουν στο τηλεοπτικό μίξερ κι επιπλέουν στον αφρό- σαν ανάλαφρες κουράδες, με το συμπάθιο- ή πιάνουν πάτο, ανάλογα με την τηλεθέαση που θα αποδώσουν. Σε μια κοινωνία τηλεθεατών, η τηλεθέαση αναγορεύεται ως το υπέρτατο κριτήριο κάθε επιτυχίας ή αποτυχίας, ακόμη και της ηθικής τοιαύτης. Ακολουθώντας το παράδειγμα των σατιρικών σκαπανέων, είναι και ο Κουνενής ένας μεταμφιεσμένος αλλά αμετακίνητος ηθικολόγος.

Όπως και στοΈγκλημα στο Οριάν Εξπρέςτης Άγκαθα Κρίστι (θα το εντοπίσετε ελαφρά παραλλαγμένο κι εδώ), όλα τα θύματα του Σπίλου έχουν λόγο σοβαρό να τον θέλουν νεκρό- και, διόλου απίθανο, να συνεργάστηκαν επί τούτου. Ο Νίκος Κουνενής ωστόσο δεν επιλέγει αυτή τη λύση, όχι μόνο για να μην τον κατηγορήσουν ότι αντιγράφει την Άγκαθα- χέστηκε, υποψιαζόμαστε- αλλά κυρίως επειδή δεν τον ενδιαφέρει η όποια αστυνομική λύση. Το μυθιστόρημα του Κουνενή δεν είναι αστυνομικό. Δεν είναι καν μυθιστόρημα. Είναι ένα ψυχαγωγικό ανάγνωσμα- και η ψυχαγωγική του επίδραση πάνω μας αυξάνεται γεωμετρικά, αν το απαλλάξουμε από τους ίδιους (τους έωλους) ισχυρισμούς του.