Φαινόμενα

Τηλεριάλιτι η πολιτική
, ΤηςΠόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Έχουμε την πολιτική σκηνή που ταιριάζει στην τηλεόραση που κάνουμε
Η ελληνική πολιτική σκηνή σπαράσσεται από σκάνδαλα που μπορεί να πλήττουν την εικόνα της χώρας, κάνουν όμως καλή τηλεόραση. Ο Μπερλουσκόνι ετοιμάζει αισθησιακό μπαλέτο κυριών για την Ευρωβουλή, το οποίο μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την πολιτική της Ευρώπης, κάνει όμως τηλεθέαση. Ο δε Σαρκοζί επιλέγει για το ευρωψηφοδέλτιό του την υπουργό Δικαιοσύνης μαντάμΝτατί,η οποία δεν γνωρίζει γρι από ευρωπαϊκά θέματα και χωρίς αιδώ το ομολογεί στους ψηφοφόρους που της έκαναν ερωτήσεις σε ειδική προεκλογική συγκέντρωση. Και όχι μόνον αυτό, αλλά ξεσπά σε κακαρίσματα προσφέροντας άφθονο υλικό για τις κάμερες εντός και εκτός της πατρίδας της.

Με άλλα λόγια, από τηλεόραση πάμε καλά, από πολιτική πάσχουμε ή μάλλον έχουμε την πολιτική που ταιριάζει στην τηλεόραση που κάνουμε.

Είναι γνωστόπλέον ότι οι όροι του θεάματος έχουν επιβληθεί στην πολιτική και πως η πολιτική επικαιρότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με σαπουνόπερα. Τον τελευταίο καιρό όμως μοιάζει μάλλον με ριάλιτι εγκλεισμού, όπου κάθε εβδομάδα υπάρχουν «προτεινόμενοι», οι οποίοι βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους για να κάνουν νούμερα τηλεθέασης, να πρωταγωνιστήσουν στα δελτία ειδήσεων και να παραμείνουν εντός του παιχνιδιού. Οι ίδιοι πιστεύουν βέβαια ότι το φιλοθέαμον πλήθος τούς χειροκροτεί και επικροτεί τις επιλογές τους. Ακριβώς όπως εκείνοι που γίνονται διάσημοι σε ένα απόγευμα και ουδένα μέτρο και δέος έχουν, πιστεύοντας ότι αυτούς περίμενε η ανθρωπότητα για να πορευθεί.

Όπως και να έχει, όλο και λιγότερο υπάρχει η συνείδηση της πολιτικής, όλο και περισσότερο της τηλεόρασης.

Με τη Ζαχοπουλιάδααποθεώθηκε το τηλεοπτικό θέαμα με όλες τις εγχώριες στρεβλώσεις του- την υπερβολή, τις κόντρες, τον αλληλοσπαραγμό δημοσιογράφων και μέσων. Ακολούθησαν το Βατοπέδι και η υπόθεση Παυλίδη, που συγκλονίζουν το φιλοθέαμον, πλην όμως απομακρύνουν και οποιαδήποτε συζήτηση για τα πραγματικά κρίσιμα θέματα, όπως είναι η ακρίβεια και η εξέλιξη μιας κρίσης που φαίνεται ότι θα κρατήσει πολύ περισσότερο από τις πρώτες αισιόδοξες προβλέψεις.

Στη Γαλλίαπάλι έχουν φουντώσει οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας, η ατμόσφαιρα θυμίζει παλιότερους ξεσηκωμούς λαού και φοιτητών, αλλά ο Σαρκοζί προωθεί Ντατί για την Ευρωβουλή και ο Τύπος παίρνει χροιά ανάλογη, δηλαδή κιτρινούτσικη και θυμάται ότι η επιλογή τής εν λόγω κυρίας είχε λιγότερο σχέση με τις γνώσεις και την πολιτική της εμπειρία και περισσότερο με το γεγονός ότι είναι μια γοητευτική γυναίκα. Ιδίως το τελευταίο αποτελεί για την Ευρώπη των ποσοστώσεων όχι φυσικό χαρακτηριστικό αλλά προσόν. Επίσης η Ντατί έχει κάνει παιδί εκτός γάμου, το οποίο ψιθυρίζεται ότι είναι του αδελφού τού Σαρκοζί, όμως δεν λείπουν και οι υποψίες ότι έχει αδυναμία στον ίδιο τον Γάλλο πρόεδρο και εκείνος ανταποδίδει τη φιλοφρόνηση, εξ ου και η Κάρλα γίνεται ηφαίστειο κάθε φορά που συναντιούνται για δουλειές του κράτους .

Δεν είναι χάρμα η ιστορία; «Λουκούμι» για την πολιτική-των-σκανδάλων που μαζί με την πολιτικήτης-φούστας καταλαμβάνουν τον μιντιακό χώρο, συμπιέζοντας τις πολύ σημαντικότερες πτυχές της πολιτικής πραγματικότητας, από την αντιμετώπιση της ανεργίας μέχρι την παιδεία.

Μπορείτα πλάνα της Ντατί όπου κακαρίζει σαν ανόητη παιδούλα γιατί δεν ήξερε να απαντήσει σε θέματα σχετικά με την Ευρώπη, επιδεικνύοντας κυνισμό και αδιαφορία, να ταξίδεψαν ανά την Ευρώπη, δεν φαίνεται όμως να έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας από ένα μιντιακό ευτράπελο, όπως τα δεκάδες που έχει χαρίσει ο Σαρκοζί με τους τρυφερούς του εναγκαλισμούς στην Κάρλα. Άλλωστε ακριβώς αυτά ταξιδεύουν στις τηλεοράσεις του εξωτερικού και όχι οι διαδηλώσεις εργαζομένων και φοιτητών.


Πιπεράτα ευτράπελα

Η αλλοτινήεικόνα μιας Ευρώπης με δυναμικούς και πανίσχυρους πρωθυπουργούς, μιας Ευρώπης όπου διεξαγόταν έντονος πολιτικός διάλογος, θαμπώνει μπροστά στην εικόνα μιας τηλεοπτικής Ευρώπης, όπου τα σκάνδαλα, τα πιπεράτα ευτράπελα και οι θεατρινισμοί έχουν μεγαλύτερη πέραση. Έως και ο Ερντογάν το πήρε είδηση και έκανε το σόου του τις προάλλες βρίζοντας τον Ισραηλινό ομόλογό του, για να κερδίσει ρούμπους στο εσωτερικό της χώρας του. Και σκασίλα μας για τους παλιούς κανόνες της πολιτικής. Η τηλεόραση δίνει τον τόνο.