Το Πνεύμα του Τόνου

Παιδείας καταφύγιο
ΤουΚώστα Γεωργουσόπουλου

Δεν χρειάζεται καμιά βαρύγδουπη κοινωνιολογική μελέτη για να εξηγηθεί ένα φαινόμενο που, αφού επανειλημμένα επαληθεύεται, δεν χρειάζεται άλλους μάρτυρες είτε την επιστράτευση λεπτών μεθόδων έρευνας. Μετά το Γουδή, κατά τους Βαλκανικούς Αγώνες, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην περίοδο της δικτατορίας Μεταξά, στην Κατοχή, στον Εμφύλιο, στη χούντα και τώρα με την οικονομική κρίση ο κόσμος, σε σύγκριση με άλλες εποχές, πάει στο θέατρο. Η σημαντικότερη περίοδος του Εθνικού Θεάτρου ήταν ανάμεσα στο ΄34 έως το ΄40. Ο Κουν δοξάστηκε στην Κατοχή, στον Εμφύλιο και στη χούντα, όπως και το Ελεύθερο Θέατρο αλλά και τα κρατικά θέατρα (το πιο μοντέρνο ρεπερτόριο και στα δύο από Χάντκε, Μπρεχτ και Ιονέσκο έως Βίτκιεβιτς και Ντίρενματ, για πρώτη φορά τότε τους παρουσίασαν).

Έστω κι αν το ψυχολογικό αίτιο είναι η καταφυγή σε περιόδους κινδύνου στο κύρος της ποιότητας από την ανεμελιά της φτηνής διασκέδασης, το κέρδος είναι υπέρ της παιδείας. Διότι ακόμη και το ανάλαφρο θέατρο είναι παιδευτικότερο από τα σκυλάδικα, που μαθαίνω πως μαζί με τις διασκεδαστικές καζάρμες περνάνε κρίση!!