Εξευτελίζει τους δικαστές χωρίς έλεος

Στον Απατημένο πρόεδροο Μαρκήσιος ντε Σαντ θα αφήσει να αποτυπωθεί ανάγλυφο όλο το μένος του για τους δικαστές του καιρού του. Θεωρούσε πάντοτε τον εαυτό του θύμα των δικαστών (από μια δυσανάλογα σκληρή ποινή- για το μαστίγωμα μιας πόρνης- άρχισε και ο προσωπικός του εφιάλτης) κι εδώ, για μια ακόμη φορά, τους εξευτελίζει δίχως έλεος, αλλά και με περισσή αριστοκρατική υπεροψία. Ο κακάσχημος, μοχθηρός και χοντρόμυαλος κύριος Ντε Φοντανί, πρόεδρος του δικαστηρίου του Αιξ στην Προβηγκία (όπου καταδικάστηκε πρώτη φορά και ο Μαρκήσιος), χωρίς κανέναν τίτλο ευγενείας, περνάει των παθών του τον τάραχο όταν αποφασίζει να παντρευτεί μια όμορφη νεαρή Παριζιάνα καλής οικογενείας και ανάλογης προίκας. Ο Θείος Μαρκήσιος βάζει στην άκρη την αληθοφάνεια- ουδέποτε άλλωστε τον απασχόλησε ιδιαιτέρως- και ξεσπάει εναντίον του δικαστικού με λύσσα. Ο κύριος Ντε Φοντανί δεν εξαργυρώνει παρά τη δική του απανθρωπιά, όπως την εκφράζει ανενδοίαστα στη συνηγορία του υπέρ της καταδίκης των αθώων: «Αξίζει εκατό φορές περισσότερο να κινδυνεύσει η ζωή δεκαπέντε αθώων, παρά να σωθεί, δυστυχώς, ένας ένοχος, διότι κι αν δεν είναι δίκαια τα Δικαστήρια, είναι δίκαιος ο ουρανός, εφόσον… με την αθώωση ενός ενόχου υπάρχει κίνδυνος πολλαπλασιασμού των εγκλημάτων στη γη».