Το Πνεύμα του Τόνου

Δωρεές
ΤουΜάνου Ελευθερίου

Κάθε είκοσι μέρες καταφθάνουν με το ταχυδρομείο διάφορα έντυπα στα οποία καταγράφονται λεπτομερώς οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, η τραγική ζωή των επιζώντων, οι πορείες αναρίθμητων προσφύγων, ένας μπόγος είναι τα υπάρχοντά τους, και κυρίως η έλλειψη νερού.

Όλοι θύματα εμφυλίων πολέμων ή «κανονικών» πολέμων σε περιοχές του πλανήτη που μόνο από τον χάρτη γνωρίζουμε. Οι περισσότεροι σηκώνουν και τα μωρά τους, για να μαθαίνουν από τις φασκιές ακόμη την ανθρώπινη δίψα για εξουσία, την απληστία, τον τρόπο να ζει κανείς με αέρα και με ελπίδες.

Οι φωτογραφίες αντικαθιστούν πράγματι τις περιλάλητες χίλιες λέξεις, αλλά τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τους αριθμούς. Ακόμη και «φουσκωμένοι» να είναι, για να λυπηθούμε περισσότερο και να συνδράμουμε, η τραγική κατάσταση είναι ολοφάνερη.

Όλοι εκλιπαρούν για τη βοήθειά μας. Γιατροί και εθελοντές είναι στην πρώτη γραμμή. Χειρουργούν μέσα σε δηλητηριασμένο αέρα, καθώς λίγο πιο πέρα σέρνονται οι επιδημίες και η χολέρα αυτοπροσώπως.

Μέρες που είναι, μέρες που έρχονται, ατέλειωτες παρόμοιες μέρες που θα ΄ρθουν ας ελπίσουμε ότι η συνδρομή του καθενός θα πιάσει τόπο. Αρκεί να υπάρχει κάποιος έλεγχος από ταμένους ανθρώπους και τα χρήματα να πιάνουν τόπο. Δηλαδή να πηγαίνουν εκεί που πρέπει και να καλύπτουν ανάγκες όλων εκείνων που λιμοκτονούν. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε εκείνη την αισχρή λεηλασία στην Αιθιοπία, όταν καρπώθηκαν ολόκληρη την παγκόσμια δωρεά σε χρήματα και φάρμακα τα καθάρματα της χάρτινης εξουσίας.