Οι γνωστές δικαιολογίες

Εκείνο που δεν μπορώ να ανεχθώ είναι η γνωστή και κοινότοπη δικαιολογία κάποιων προστατών «φιλονεϊστών» που ισχυρίζονται πως οι εκδρομές αυτές δίνουν τάχα την ευκαιρία στους μαθητές να γνωριστούν μεταξύ τους, να δεθούν. Τίποτε πιο αναληθές και προσχηματικό. Έχω δει σε εκδρομές παιδιά μοναχικά που δεν τα κάνουν οι άλλοι παρέα, να προσκολλώνται στους καθηγητές ή να παίζουν μόνα τους σε μια γωνιά σκάκι και πασιέντζες. Ο ύπνος στα δωμάτια γίνεται με προκαθορισμένες παρέες. Εντείνονται οι ταξικές διαφορές και τα ρατσιστικά, τώρα με τους μετανάστες μαθητές, σύνδρομα.

Σκηνές κοινού χουλιγκανισμού δεν σπανίζουν, ομαδικές έφοδοι αγοριών στα ενδιαιτήματα των κοριτσιών, μπουγελώματα στους διαδρόμους των ξενοδοχείων, προπηλακισμοί ηλικιωμένων ξένων τουριστών και κανιβαλικές κραυγές ολονύχτιες.

Δεν είναι όλα τα παιδιά μας έτσι, αντίθετα, τα περισσότερα έχουν και ήθος και αξιοπρέπεια και αιδώ. Αλλά όπως συμβαίνει πλέον στην κοινωνία που ζούμε οι λίγοι τρομοκρατούν, απειλούν και χειροδικούν.

Επίσης δεν είναι λίγοι οι διευθυντές και οι καθηγητές και δάσκαλοι που επιμένουν να εφαρμόσουν τον νόμο και να τιμήσουν τον σκοπό δημιουργίας του θεσμού παρ΄ όλο που έχουν εκλείψει οι αντικειμενικοί λόγοι. Αυτοί, βέβαια, θεωρούνται συντηρητικοί, οπισθοδρομικοί, βρίσκουν απέναντί τους οργανωμένα οικονομικά και δυστυχώς και πολιτικά συμφέροντα που κολακεύουν τους νέους και προπηλακίζονται.