Ελβετική διακυβέρνηση

Ο κ. Μανώλης Στειακάκης, πολιτικός μηχανικός- οικονομολόγος, γράφει για το ελβετικό μοντέλο διακυβέρνησης:

«Μέσα στον ορυμαγδό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης υπάρχει μια μικρή χώρα που έχει αντέξει τους κραδασμούς πολύ καλύτερα από σχεδόν όλες τις άλλες. Είναι μια χώρα τελείως ορεινή, με οκτώ μόνο εκατομμύρια κατοίκους από τρεις τουλάχιστον διαφορετικές εθνότητες, χωρίς ορυκτό πλούτο, χωρίς θάλασσα και ακρογιαλιές και χωρίς αρχαιότητες. Το όνομα της χώρας Ελβετία και το Σύνταγμά της προέρχεται κυρίως από τον δικόν μας Ιωάννη Καποδίστρια. Εν όψει των ευρωεκλογών του Ιουνίου και αναζητώντας διέξοδο από το σημερινό οικονομικό, πολιτικό και ηθικό αδιέξοδο της πατρίδας μας, ας δούμε ποια είναι τα μυστικά της “ελβετικής συνταγής”.

Μυστικό πρώτο: Συνεχή δημοψηφίσματα σε όλα τα επίπεδα. Για οποιοδήποτε θέμα τούς απασχολεί, εγείρουν δημοψηφίσματα σε επίπεδο εθνικό, νομαρχιακό ή δήμου.

Μυστικό δεύτερο: Διοικητική διάρθρωση προσαρμοσμένη στη “μικρή (οικολογική) κλίμακα ζωής”. Μικρές πόλεις, μικροί νομοί, μικροί δήμοι.

Μυστικό τρίτο: Ουσιαστική αποκέντρωση της δημόσιας διοίκησης. Κάθε απόφαση λαμβάνεται στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, με ή χωρίς δημοψήφισμα, και κάθε περιοχή έχει τη δική της νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, μη υποκείμενη σε επεμβάσεις από την κεντρική εξουσία και πολύ περισσότερο σε επεμβάσεις από το εξωτερικό.

Μυστικό τέταρτο: Μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος. Το συνολικό ποσοστό του κράτους (κεντρική κυβέρνηση, νομοί, δήμοι) είναι εδώ και αρκετές δεκαετίες γύρω στο 30% του ΑΕΠ, ενώ στις χώρες της Ε.Ε. (και στην Ελλάδα) είναι κατά μέσο όρο άνω του 42%. Εάν σε αυτά προσέθετε κανείς και την πλήρη και ουσιαστική διάκριση των τριών εξουσιών του λαού (χωριστή εκλογή κυβέρνησης, βουλευτών και ανώτατων δικαστών), τότε θα είχε ίσως ένα απλό και γρήγορο μοντέλο εξόδου από την παρούσα βαθιά παγκόσμια οικονομική, πολιτική και ηθική κρίση».