Ο Γιάννης Ρίτσος στο Καρλόβασι

Ο κ. Διονύσης Σταμάτης, από τον Βόλο, γράφει για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο όπως τον έζησε από το 1978 έως το 1987 στο Καρλόβασι Σάμου:

«Εκεί τα βράδια, μετά τη δημιουργική απασχόληση της μέρας στην ποίηση ή τη ζωγραφική στην πέτρα, στηνόταν ένα μικρό ταπεινό ποιητικό συμπόσιο με τα ενορχηστρωμένα από τον Θεοδωράκη έργα του στο μικρό μπαλκόνι που έβλεπε στο προσεγμένο και γεμάτο σταφύλια αμπέλι του, που δεν χρειάζονταν τη φροντίδα του Διονύσου. Όταν σταματούσε την απαγγελία ο Ρίτσος συνέχιζε η γυναίκα του κυρα-Γαρουφαλλιώ “… όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι…” και μετά άρχιζε το σιγανό τραγούδι συνοδευόμενο από το εξαίσιο σαμιώτικο κρασί από τη σοδειά του προηγούμενου χρόνου. Κατά το απομεσήμερο της επομένης, στην περιοχή Ποτάμι, συνοδευόμενος πάντα από τη σύζυγό του, έκανε το μπάνιο του στα δροσερά νερά του Ανατολικού Αιγαίου. Μιλούσαμε για ένα σωρό πράγματα, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά καθώς του μάζευα εκεί στην παραλία προσεκτικά τις πέτρες που θα ζωγράφιζε αργότερα. Μια τέχνη που του δίδαξε η χαράκτρια Κατράκη. “Πώς πετυχαίνεις και φτιάχνεις τα χείλη και εκφράζεις το συναίσθημα τόσο καλά κυρ-Γιάννη;”. “Ξόδεψα πολύ χρόνο στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας παρατηρώντας την έκφραση, την κίνηση, το άγγιγμα των σωμάτων στα αρχαία αγάλματα. Έτσι έμαθα να βλέπω το πρόσωπο μέσα από την πέτρα…”. “Κοίτα, μια ντοματιά κοντά στο κύμα”. “Φύτρωσε σαν μια νέα ιδέα, αλλά θ΄ αντέξει;”, μου απάντησε… Εκεί το σπίτι του στο Καρλόβασι ήταν ένα μικρό μουσείο γεμάτο από πέτρες και ρίζες που ζωγράφιζε στις συχνές περιόδους της εξορίας. Ιταλοί, Γάλλοι φοιτητές έρχονταν μετά τη μεταπολίτευση να δουν και να θαυμάσουν ένα κομμάτι της Ελλάδας που εξέπεμπε η τέχνη του Ρίτσου στη ζωγραφική. Όλοι μας τη θαυμάζαμε, ειδικά εκείνη τη μεγάλη πέτρα που απεικόνιζε τον αδελφό του Αίαντα να θρηνεί πάνω από τη στάχτη του νεκρού αδελφού του».