Ο Έλληνας που μας έμαθε το χαβιάρι

«Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ» ΤΙΤΛΟΦΟΡΕΙΤΑΙ
Η ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ ΜΕ ΘΕΜΑ
ΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ
ΒΑΡΒΑΚΗ, ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΣΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ
ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ
Ο δημιουργός του «Εl Greco» Γιάννης Σμαραγδής, με κινηματογραφικό συνεργείο, θα αρχίσει να ακολουθεί τα ίχνη του Βαρβάκη, «ενός ψαρά από τα Ψαρά, του ισχυρότερου ίσως τότε ανθρώπου της Ευρώπης ο οποίος χρησιμοποίησε τη δύναμή του για το καλό», όπως επισημαίνει.

Ο Βαρβάκης ήταν ο άνθρωπος πίσω από τη Φιλική Εταιρεία, που διέθεσε όλα τα χρήματά του για τον Αγώνα και που εν τέλει, εξηγεί ο Σμαραγδής, πέθανε άφραγκος. «Για την ακρίβεια, σχεδόν τον δολοφόνησαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι απομονώνοντάς τον στη Ζάκυνθο, με πρόσχημα ότι πάσχει από λοιμώδη νόσο, επειδή τον θεωρούσαν πράκτορα της τσαρικής Ρωσίας».

Ο Γιάννης Σμαραγδής με ένα ντοκιμαντέρ κατ΄ αρχήν (για την ΕΡΤ) θα παρουσιάσει τα γεγονότα, που θα αποτελέσουν και βάση για την ταινία, με διεθνές καστ ηθοποιών. Τα γυρίσματα για την ταινία θα αρχίσουν το φθινόπωρο του 2010 με πρωταγωνιστή τον Χουάν Ντιέγκο Μπότο, τον ιεροεξεταστή του «Εl Greco».

Γιατί κάνετε ταινία τη ζωή του Βαρβάκη;
Αν και ήρωας του παρελθόντος είναι στην ουσία ήρωας του μέλλοντος. Όντας ζάμπλουτος, συνειδητοποίησε ότι η ευτυχία δεν απέρρεε από τα χρήματα που είχε, αλλά από το να χαρίζει στους άλλους. Με εντυπωσίασε, διότι διαβάζοντας για τη ζωή του διαπίστωσα πώς ένας άνθρωπος που αποκτά πολύ γρήγορα τεράστια ισχύ, προσπαθεί να δει γιατί του τη δίνει ο Θεός. Και αντιλαμβάνεται ότι η ευτυχία έρχεται μόνον όταν ο άνθρωπος αποκτά συναίσθηση του βηματισμού του, πού πάει δηλαδή, ποιο είναι το πεπρωμένο του και στην πορεία αυτή κοιτάει πώς να φανεί χρήσιμος. Από την άλλη, η διαδρομή του είναι άκρως ερεθιστική, ένα έπος. Σαν την Οδύσσεια…

Ο αγράμματος ψαράς από τα Ψαρά, γιος του Ανδρέα Λεοντίδη (το πραγματικό πατρώνυμο, αφού το Βαρβάκης ήταν ψευδώνυμο-τα βαθουλωτά μάτια, τα ενωμένα φρύδια, το διαπεραστικό βλέμμα τον έκαναν να μοιάζει με βαρβάκι, ένα είδος γερακιού), μπάρκαρε αρχικά ως ναύτης και αργότερα εξελίχθηκε σε ικανό καπετάνιο, με δικό του πλήρωμα και καράβι. Στη ναυμαχία του Τσεσμέ κατάφερε καίριο πλήγμα στον τουρκικό στόλο και για την ανδρεία του οι Ρώσοι του έδωσαν τον βαθμό υποπλοιάρχου του ρωσικού ναυτικού.

Οι Τούρκοι τον καταδίωξαν. Στην Κωνσταντινούπολη τον συνέλαβαν και τον έριξαν στα μπουντρούμια του Γεντί Κουλέ, αλλά δραπέτευσε και με τα πόδια έφθασε στην Αγία Πετρούπολη όπου ζήτησε ακρόαση από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Κέρδισε την εύνοιά της, του εκχώρησε ειδικά προνόμια αλιείας στην Κασπία Θάλασσα και εκεί για πρώτη φορά δοκίμασε το φαγητό των ψαράδων, το χαβιάρι.

Ανακάλυψε έναν τρόπο συντήρησης και τυποποίησης του χαβιαριού που το έκανε παγκόσμια μόδα και οργάνωσε ένα δίκτυο εμπορίου δημιουργώντας κολοσσιαία περιουσία, από την οποία διέθετε διαρκώς μεγάλα ποσά σε κοινωφελή έργα στο Αστραχάν, αλλά και στο Ταγκανρόγκ, όπου εγκαταστάθηκε αργότερα. Έκτισε εκκλησίες, μουσουλμανικά τεμένη, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία. Κατασκεύασε τα Βαρβάκεια Λουτρά και το 1809 την περιώνυμη Βαρβάκειο Διώρυγα του Αστραχάν, έργο μνημειώδες. Στο Ταγκανρόγκ έκτισε σχολείο όπου φοίτησε ο Ρώσος συγγραφέας Άντον Τσέχοφ. Την ίδια περίοδο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

«Με το ξέσπασμα της επανάστασης ο Βαρβάκης επιστρέφει στην Ελλάδα συνεχίζοντας την οικονομική ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα», εξηγεί ο Γιάννης Σμαραγδής. «Σε αντίθεση με τους σημερινούς καιρούς, κατά τους οποίους η ευτυχία επιδιώκεται μέσω του χρήματος, ο Βαρβάκης την επιδίωξε μέσω της αγάπης του για τον άλλον».

Στις μέρες μας,με τα επίπλαστα στερεότυπα να κυριαρχούν,γιατί μας ενδιαφέρει μια τέτοια
προσωπικότητα;
Όπως μπορεί σε έναν σκουπιδότοπο να ανθίσει ένας υάκινθος και να ευωδιάσει, κάνοντας τον κόσμο να προστρέξει για να δει από πού αναβλύζει το άρωμα, έτσι και με την ταινία. Επειδή η Τέχνη είναι το λιπαντικό της ψυχής, όλοι περιμένουμε να μας μαλακώσει, να μας παρηγορήσει, να μας δώσει μια ιδεατή προσέγγιση του Θείου.

Σε καιρούς κρίσης,η παραγωγή μιας τέτοιας ταινίας δεν είναι ρίσκο;

Σε δύσκολους καιρούς ο κινηματογράφος παρηγορούσε τους ανθρώπους, διότι είναι πολύ φθηνό θέαμα. Οι δεινοπαθούντες πάντα θα ψάχνουν να βρουν στο σινεμά μια θεματολογία που θα τους κάνει να αναπνεύσουν. Με άλλα λόγια, μέσα σε δύο ώρες να καταργήσουν το περιβάλλον στο οποίο ζουν ή να καταργήσουν, αν θέλετε, την έννοια του θανάτου. Για να συμβεί βεβαίως αυτό, προϋπόθεση είναι ο κινηματογράφος να προκαλέσει βαθιά συγκίνηση.