Δίκτυο

«Σήμανση» με ροζ αστέρι;
Γ.Δ.Κ.Σ.

Ρέστα έχει δώσει ο κ. Θόδωρος Μαυρομάτης – καλλιτέχνης, φλαουτίστας παρακαλώ!-, πρόεδρος του Σωματείου Μουσικών της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής, με άποψη και μάλιστα επεμβατική επί της σκηνοθεσίας της «Ρούσαλκα»- θυμάστε τι έγινε στην πρεμιέρα… Ο οποίος, μολονότι τα ΄στριψε και άρχισε να κάνει δηλώσεις «δεν είμαστε ομοφοβικοί», αν και σαφέστατα αυτή τη χροιά είχε η «προκήρυξη» που μοίραζαν οι μουσικοί έξω από το θέατρο τορπιλίζοντας την παράσταση, συνεχίζει να κεντάει: «Είναι δυνατόν ένα λιμπρέτο του 1800 ή του 1900 να αντιμετωπιστεί με κώδικες του 2009;» αναρωτιόταν στο «Βήμα της Κυριακής». Φανταστείτε πώς κατά τον κ. πρόεδρο θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται και να ανεβαίνουν οι τραγωδίες του Αισχύλου, ας πούμε… Με κώδικες του 5ου π.Χ. αιώνα, προφανώς. «Φανταστείτε έναν γονιό που φέρνει το παιδί του να δει νεράιδες και ξωτικά και ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπος με αυτή τη σκηνοθεσία» συνεχίζει. Μα η Λυρική έχει Παιδική Σκηνή. Στο «Ακροπόλ» δεν στεγάζεται; Γιατί να μην πάει εκεί «ο γονιός το παιδί του»; Και το επιστέγασμα: «Θεωρώ ότι το Δ.Σ. της Λυρικής έπρεπε να έχει φροντίσει να ενημερώσει το κοινό προβλέποντας έστω κάποια σήμανση στην παράσταση όπως γίνεται στην τηλεόραση»!!! Δηλαδή, τι σήμανση; Να κρεμούσαν ροζ αστέρι; Και μη χειρότερα…


Μουσείο στα σύνορα
Π.Κ.

Το ανέλπιστο εύρημα ήρθε στο φως το 2002, λίγα μέτρα μακριά από τη γραμμή των συνόρων με τη Βουλγαρία, στο Μαλ-τεπέ: πέντε αρχαίες άμαξες με όλα τα χάλκινα εξαρτήματά τους και τ΄ άλογα που χρησιμοποιήθηκαν για την ταφή με καύση τεσσάρων σπουδαίων νεκρών σε δύο διαφορετικούς τάφους, οι οποίοι σκεπάστηκαν με χωμάτινο τύμβο στη Μικρή Δοξιπάρα. Από την άλλη πλευρά των συνόρων βρέθηκε μια μεγάλη ρωμαϊκή αγροικία με ψηφιδωτά δάπεδα, έκτασης χιλίων τ.μ., καθώς και λίγα εξαρτήματα από μια άμαξα σε άλλο μικρό τύμβο. Η απόφαση να αξιοποιηθεί το εντυπωσιακό εύρημα της ελληνικής πλευράς χωρίς να μετακινηθεί, με τη δημιουργία επιτόπιου μουσείου και η συμφωνία να ανοιχθεί δρόμος προς τη βίλα στο βουλγαρικό έδαφος ώστε να μπορεί ο κόσμος να βλέπει και τα δύο μνημεία είχε ληφθεί. Και οι μεν γείτονες όχι μόνο άνοιξαν τον δρόμο αλλά έβαλαν και στέγαστρο πάνω από τ΄ αρχαία. Η δε ελληνική πλευρά αν και κατέληξε να γίνει το πρότυπο μουσείο (ένα κέλυφος πάνω από τις ταφές- βιτρίνες με τα αυθεντικά ευρήματα, ανακατασκευή μιας άμαξας και πάνω από το κέλυφος ανακατασκευή του τύμβου που θυμίζει λίγο το υπόγειο μουσείο- κέλυφος των βασιλικών τάφων της Βεργίνας), μόλις προχθές ενέκρινε την προμελέτη- πρόταση σε συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Μουσείου, ενώ δρόμος προς τα σύνορα δεν έχει ανοιχθεί ακόμα. Το κόστος είναι υψηλό- υπολογίζεται σε 2,7 εκατ. ευρώ για το κέλυφος και θα φθάσει τα 5 εκατ. ευρώ με τις διαμορφώσεις. Ευτυχώς η κατασκευή του πρότυπου μουσείου εντάχθηκε στα επιδοτούμενα από την Κοινότητα περιφερειακά έργα. Τώρα θα πρέπει να προκηρυχθεί διαγωνισμός και πάει λέγοντας, ενώ οι γείτονές μας είναι έτοιμοι.


Φεστιβάλ χωρίς λογοκρισία
Π.Θ.Κ.

Ως «ενημερωτική τέχνη» χαρακτήρισε το είδος του ντοκιμαντέρ ο Καναδός σκηνοθέτης Πίτερ Γουιντόνικ, στον οποίο κάνει αφιέρωμα το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Αλλά ενδιαφέρον σε μια συζήτηση που έγινε εδώ στη Θεσσαλονίκη για τον ρόλο των φεστιβάλ ντοκιμαντέρ σε όλο τον κόσμο- με τη συμμετοχή διευθυντών διάσημων φεστιβάλ- έχει και η καταγγελία που έγινε από το κοινό για φαινόμενα λογοκρισίας από την ιταλική κυβέρνηση στο Φεστιβάλ του Τορίνου. «Χρειάζεται ισχυρή θέληση από τον διευθυντή ενός φεστιβάλ, είτε αυτό είναι κρατικό είτε επιχορηγούμενο από ιδιώτες, για να μην υπάρξουν «υπόγειες» μορφές λογοκρισίας, όπως, για παράδειγμα, στο Ηod Docs στο Τορόντο, που οδηγεί σε μια υποδόρια μορφή εξάρτησης κατά τη γνώμη μου», όπως τόνισε ο Πίτερ Γουιντόνικ.