Ανθρώπινος πόνος, η μοναδική «παγκοσμιοποίηση»

Στον έρωτα βρίσκει «γιατρειά» ένας μετανάστης από το Κιργιστάν στη Ρωσία, μια 17χρονη Μεξικάνα πάει μετανάστρια στις ΗΠΑ και τρώει φυλάκιση 95 χρόνια! Μια Γερμανίδα ζει ως μετανάστρια στην Κωνσταντινούπολη και ο καρκίνος χτυπάει αυτήν και την οικογένειά της, μια μάνα στη Ρωσία παίρνει τα εννιά παιδιά της και παρατάει τον βίαιο άνδρα της αποφασίζοντας να τα μεγαλώσει μόνη της και μια μετανιωμένη επαναστάτρια ζητάει «συγγνώμη» από την έκπτωτη βασίλισσα της Περσίας, τη Φαράχ σύζυγο του Σάχη! Αυτός ο ανθρώπινος πόνος είναι και η μοναδική «παγκοσμιοποίηση» του καιρού μας που είναι ολοζώντανος μπροστά μας στις ταινίες του φετινού 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Απίστευτο κι όμως αληθινό: η Ιρανή σκηνοθέτρια Ναχίντ Πέρσον Σαρβεστανί, που στα χρόνια της επανάστασης του Χομεϊνί πρωτοστάτησε στον διωγμό του Σάχη και της τελευταίας βασίλισσάς του, της Φαράχ, αναγκάστηκε κι αυτή, κατόπιν, να εξοριστεί και τόλμησε να κάνει το ντοκιμαντέρ «Η βασίλισσα και εγώ» ζητώντας της «συγγνώμη»!

«Είμαστε δυο Ιρανές γυναίκες που ζούμε στην εξορία αν και οι καταγωγές και οι πράξεις μας είναι εντελώς διαφορετικές», ανέφερε χθες η σκηνοθέτρια Ναχίντ Πέρσον Σαρβεστανί και μας αποκάλυψε ότι «η πρώην βασίλισσα δεν ήξερε από την αρχή ότι υπήρξα στέλεχος της επανάστασης που ανέτρεψε τη μοναρχία στο Ιράν κι όταν το έμαθε, το μόνο που με παρακάλεσε ήταν να αφαιρέσω μερικά αποσπάσματα ώστε να μην αποκαλώ τον Σάχη “δικτάτορα” τόσες πολλές φορές μέσα στην ταινία»!

Ωραίος αλλά απόκληρος της ζωής και μετανάστης είναι ο Αλισέρ από το Κιργιστάν, που βρίσκει δουλειά και γυναίκα στη Ρωσία στο φιλμ «Έρωτας εξ αποστάσεως». Η Σουηδέζα σκηνοθέτρια Έλιν Γιόνσον μάς εκμυστηρεύτηκε ότι «μέσα από μια ιστορία αγάπης, η ταινία μιλάει για τη μετανάστευση, αυτή την ντροπή του ανθρώπινου “πολιτισμού” των ημερών μας, αλλά και για τη δύναμη των γυναικών που σε μια άκρη της Γης- στην πατρίδα του μετανάστηαναγκάζονται να διοικούν οι ίδιες τις οικογένειές τους γιατί οι άντρες απουσιάζουν».

Το ίδιο απίστευτη και σοκαριστική είναι και η ιστορία της νεαρής Γερμανίδας Πέτρας, η οποία στο φιλμ «Αλήθεια, τι να κάνω» του Ισμαΐλ Νετζμί ζει ως μετανάστρια στην Κωνσταντινούπολη, αντιστρέφοντας ειρωνικά την εικόνα του Τούρκου μετανάστη στη Γερμανία. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, η δίδυμη αδελφή της Πέτρας πεθαίνει από καρκίνο που στη συνέχεια χτυπάει και την ίδια!

Χίλιοι πεντακόσιοι φτωχοί εργάτες σε φυτείες καφέ στη Νικαράγουα, βρίσκουν στέγη και προοπτική στη ζωή τους με έναν οικισμό που κατασκευάζουν και ο αγώνας τους καταγράφεται στο φιλμ «Οι κρεμαστοί κήποι της Σάντα Εμίλια», της Βελγίδας σκηνοθέτριας Σιμπέλ Μπιλγκίν που εύχεται «τέτοιες πρωτοβουλίες για την κατασκευή πρωτοποριακών βιώσιμων οικισμών να βρουν ανταπόκριση και σε άλλες γωνιές της Γης και να σωθούν χιλιάδες άστεγοι». «Η αφοπλιστική ειλικρίνεια των περισσότερων ντοκιμαντέρ, είναι αυτό που κάνει παγκόσμιο τον ανθρώπινο πόνο», μας εξήγησε ο διευθυντής του φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης. Ενός φεστιβάλ που κάνει «φόκους» στην παγκόσμια πραγματικότητα και στην έναρξη της ενδέκατης διοργάνωσής του έχει σταθερή προσέλευση θεατών- 10.000 τις τέσσερις πρώτες μέρες του, όπως και πέρυσι.

ΙΝFΟ

11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, έως τις 22 Μαρτίου.