Η Δημόσια Εκπαίδευση

Ο κ. Αντώνης Μιχαηλίδης, από το Γαλάτσι, γράφει για τη Δημόσια Εκπαίδευση:

«Είναι σαφές πως το πρόβλημα που μας αφορά δεν είναι η Παιδεία, αλλά η Εκπαίδευση και κυρίως η δημόσια. Η Παιδεία, η καλλιέργεια δηλαδή του καθενός μας, συνιστά ατομικό κατά κύριο λόγο άθλημα ή- σε αντίθετη περίπτωση- αθλιότητα τηλεοπτική. Η Δημόσια, λοιπόν, Εκπαίδευση έχει πλέον περιέλθει σε σημείο από το οποίο ίσως δεν υπάρχει επιστροφή. Μια σκέψη για την πιθανή ίσως αντιστροφή της κατάστασης παρέχει ο δημόσιος βίος του Ευ. Παπανούτσου. Υπήρξε κατά το 1964-65 η ψυχή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που γκρέμισε μαζί με τόσα άλλα η επάρατη και ξενοκίνητη φασιστική δικτατορία. Έστησε ένα εκπαιδευτικό σύστημα πρωτοποριακό για την εποχή του. Το 1975 επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, ο υπουργός Παιδείας Γ. Ράλλης κάλεσε τον Ευάγγελο Παπανούτσο να ηγηθεί της προσπάθειας της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Αυτή η επιλογή του Γ. Ράλλη, αυτού του τόσο παραγνωρισμένου τότε ευπατρίδη της δημόσιας ζωής, είναι, θαρρώ, η λύση για το πρόβλημα της Δημόσιας Εκπαίδευσης.

Χρειάζεται να κληθούν από την όποια κυβέρνηση όχι δημοσιοσχεσίτες, όχι πολυπράγμονες, όχι ημέτεροι, όχι ιδεοληπτικοί με την όποια ιδεολογία τους, αλλά άξιοι και θαρραλέοι εργάτες της Εκπαίδευσης, για να αποβάλουν το καρκίνωμα από το δημόσιο σχολείο. Και είναι εκ των ων ουκ άνευ πλέον και μια άλλη προϋπόθεση:

Αυτοί οι άνθρωποι επιβάλλεται να μην ανήκουν στο κυβερνητικό κόμμα, να μην έχουν οργανική σχέση με πολιτικά κόμματα ευρύτερα. Κι όταν επιλεγούν, χρειάζεται να παραμείνουν στην οργάνωση της Εκπαίδευσης 10 ή περισσότερα χρόνια, για να στήσουν το νέο σχολείο. Το δημόσιο σχολείο δεν πρέπει να το μεταβάλουμε σε όργανο επιβολής της δικής μας ιδεολογίας. Είναι ανάγκη να στηριχτεί στις σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες και να παραμείνει ανοιχτό σε όλες τις ιδεολογίες».