ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ντουίνο, η Ιθάκη του Ρίλκε

Οι αισθαντικές παραινέσεις του Ράινερ Μαρία Ρίλκε (1875-1926) μεταφρασμένες από τον Μάριο Πλωρίτη έθρεψαν και ενθάρρυναν όσους διψούσαν για ποίηση στα μεταπολεμικά χρόνια. Από τα ποιήματά του σχετικά λίγα είχαν μεταφραστεί και μόνον ένα πριν από τον θάνατό του (μτφ Κωστής Παλαμάς, 1914) περιέχεται στην Ανθολογία του Κλέωνος Παράσχου. Τις πρώτες βιογραφικές πληροφορίες για τον Ρίλκε δίνουν με άρθρα τους σε λεξικά και λογοτεχνικά περιοδικά ο Λέων Κουκούλας (1933), ο Θεμ. Αθανασιάδης (1934) και ο Κώστας Ουράνης (1937). Από τις αναμνήσεις των συγχρόνων του οι πινελιές του R. Α. Schroder (Ν. Εστία 1960) ζωντανεύουν τη μορφή και περιγράφουν τον χαρακτήρα του.

Στροφή στις σπουδές στον Ρίλκε μπορούν να θεωρηθούν οι μεταφράσεις και των δέκα Ελεγείων από τη Μαρία Τοπάλη (περ. Ποίηση Αρ. 22-27), με τα συνοδευτικά στοιχείαπού και πότε γράφτηκαν- καθώς και τα ερμηνευτικά σχόλια. Ο ποιητής των Ελεγείων τοποθετείται, χάρη σ΄ αυτά, στο ίδιο επίπεδο με τους Χαίντερλιν και Νοβάλις. Ο Αλέξανδρος Ίσαρης στις δικές του Σημειώσεις για τον Ρίλκε (Κάτω από τόσα βλέφαρα, Ίκαρος 2007), εστιάζει σ΄ έναν τόπο και σε μια χρονολογία. Με την πνευματική του εξάρτυση και τη γνώση της αρχιτεκτονικής μάς ξεναγεί στην Ιθάκη του Ρίλκε: το Ντουίνο.

Το 1922 είναι ο χρόνος των συμπτώσεων ή των ραντεβού, όπως θα ΄λεγε ο Μπόρχες. Ολοκληρώνονται οι Ελεγείες, Το Μαγικό Βουνό, η Έρημη χώρα και ο Οδυσσέας.