Πνευματικά δικαιώματα

Ο δρ Άγγελος Ρηγόπουλος γράφει για τα πνευματικά δικαιώματα:

«Όποιος έχει εστιατόριο, καφετέρια, μπαρ, ταβέρνα, καφενείο, αναψυκτήριο, όποιος έχει κατάστημα όπου υπάρχει τηλεόραση ή ραδιόφωνο ή άλλο μηχάνημα αναπαραγωγής εικόνας και ήχου, είναι υποχρεωμένος, βάσει ενός νόμου, να πληρώσει σε μία ιδιωτική εταιρεία “πνευματικά δικαιώματα”. Ο υπάλληλος της εταιρείας που επισκέπτεται το κατάστημα λέει “τόσο επί τόσο κάνει τόσο” και ρίχνει το χαράτσι στον ευτυχή επαγγελματία χωρίς να υπολογίζει ότι το κατάστημα μπορεί να είναι σε ένα μικρό χωριό με είκοσι- τριάντα κατοίκους, χωρίς τουριστική ανάπτυξη, με την τιμή του καφέ στο μισό ευρώ, που ο καταστηματάρχης περιμένει το Σαββατοκύριακο για να δει έναν πελάτη, που “ετάχθη να φυλάττη Θερμοπύλας”, που πληρώνει χαράτσι στην ΕΡΤ για να ακούει ή να βλέπει ό,τι αυτή μεταδίδει, που ήδη έχει πληρώσει για το CD ή το DVD που παίζει στο μαγαζί του…

Και ενώ μέχρι τώρα υπήρχε μία μόνον εταιρεία, η οποία εισέπραττε τα πνευματικά δικαιώματα των συντελεστών της μουσικής, όπως πρόσφατα έμαθα ξεφύτρωσε και δεύτερη εταιρεία, η οποία εκπροσωπεί κάποιους άλλους συντελεστές της μουσικής και βάζει και αυτή το δικό της χαράτσι και- ίσως- αύριο να υπάρξει και τρίτη εταιρεία ή και τέταρτη, αφού το αμπέλι και γόνιμο είναι και ξέφραγο».