ΛΕΙΠΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ…

Στο ολιγοσέλιδο αφήγημά της η Νοτόμπ παίζει με τα κλισέ της αστυνομικής λογοτεχνίας, των θρίλερ, των ιστοριών αγάπης χωρίς να υποκύπτει σε αυτά. Η αφήγησή της είναι ακριβόλογη, ο αφηγηματικός ρυθμός κουρδίζεται προσεκτικά- συγγραφικές επιλογές που αποδίδονται στη μετάφραση. Θα μπορούσε να είναι ένα αφήγημα- λεπίδι.

Όμως η Νοτόμπ δεν καταφέρνει τίποτα από αυτά. Λείπει αυτό το κάτι, που θα μπορούσε να απογειώσει το ευπρόσωπο κείμενο. Νομίζω πως έχει να κάνει με την αφηγηματική φωνή. Τον τόνο της. Σε αρκετά σημεία ηχεί κούφιοςμια κατ΄ επίφαση μυθοπλασία, για να διατυπωθούν σκέψεις του συγγραφέα, όχι του ήρωα. Ίσως ζητάω πολλά. Όμως η λογοτεχνία, σε αντίθεση με την παραλογοτεχνία που βυθίζεται στα κλισέ, εγείρει αναγνωστικές απαιτήσεις.