Η νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Ο κ. Πάνος Μπόζος, μαθηματικός, γράφει για τις μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση:

«Πριν καλά καλά μπει και ο νέος υπουργός Παιδείας (και Θρησκευμάτων…) στο υπουργείο του, πριν γνωρίσει τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, πριν πληροφορηθεί για τα προβλήματα που απασχολούν τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, εκτόξευσε και αυτός την καθιερωμένη απειλή. “Θα κάνω εκπαιδευτική μεταρρύθμιση”! Στον χώρο της Παιδείας, όλους τους καταλαμβάνει ο οίστρος του ριζοσπάστη, του νεωτεριστή, του ανατροπέα… Επειδή όμως οι περισσότεροι εξ αυτών δεν γνωρίζουν το αντικείμενο, πιστεύουν ότι η μεταρρύθμιση αρχίζει και τελειώνει στον τρόπο εισαγωγής των μαθητών σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Κανένας όμως δεν ενδιαφέρεται να μάθει από πού έρχονται αυτοί οι μαθητές (δηλαδή τι γνώσεις κατέχουν, τι ικανότητες διαθέτουν, τι πραγματικά τούς ενδιαφέρει) και πού πάνε (δηλαδή τι πανεπιστήμιο θα τους υποδεχθεί, τι επιστημονικό επίπεδο θα αντιμετωπίσουν, ποια επαγγελματική αποκατάσταση θα έχουν).

Κανένας δεν ενδιαφέρεται να μάθει πώς και γιατί χάνονται τα 12 πιο κρίσιμα χρόνια από τη ζωή ενός νέου. Τα χρόνια αυτά της “αθωότητας”, όπως μας βολεύει να λέμε, τον μαθητή τον “παρκάρει” ο γονιός για 7 ώρες στο σχολείο και τον αναλαμβάνει ένας δάσκαλος απογοητευμένος, ηττοπαθής, ανεπαρκής τις περισσότερες φορές, οικονομικά απελπισμένος, με δικά του προσωπικά προβλήματα.

Ο δάσκαλος αυτός δεν ελέγχεται από κανέναν, παρά μόνον αν μπαίνει και βγαίνει κανονικά στην τάξη του.

Ο δάσκαλος αυτός δεν έχει δικαίωμα να προτείνει σε έναν γονέα ή μαθητή να επιλέξει μια κατεύθυνση σπουδών που αρμόζει στις ικανότητες ή τις δεξιότητές του.

Ο δάσκαλος αυτός δεν έχει γραφείο, δεν έχει βιβλιοθήκη, δεν επιμορφώνεται, δεν έχει τη συνδρομή κανενός.

Ο δάσκαλος αυτός δεν απομακρύνεται από το σχολείο παρά μόνον αν υποπέσει σε ποινικό αδίκημα!

Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με τα προβλήματα της Εκπαίδευσης τονίζουν: “οι οικονομικοί πόροι είναι απαραίτητοι αλλά δεν αποτελούν τη μοναδική προϋπόθεση. Επιτυχημένο είναι το εκπαιδευτικό σύστημα που βγάζει μαθητές- πολίτες που ξέρουν να λύνουν εξισώσεις αλλά κυρίως γνωρίζουν να συνεργάζονται, γνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εφαρμόζουν στη ζωή τους. Βασική προϋπόθεση της επιτυχίας είναι η ανάληψη ευθύνης από τους εκπαιδευτικούς. Ευθύνη που συνίσταται στην αντιμετώπιση κάθε μαθητή ξεχωριστά. Δεν είναι όλοι οι μαθητές ίδιοι”…

ΥΓ: Τριάντα χρόνια στην Εκπαίδευση κανένας δεν με ρώτησε ποτέ τι δίδαξα και πώς…».