… «Το θα και το να του θανάτου»

Αν και κινδυνεύω να κατηγορηθώ για έλλειψη αντικειμενικότητας μιλώντας για την ποίηση του Αντώνη Φωστιέρη, μια και γνωριζόμαστε ή καλύτερα επειδή με τιμά με τη φιλία του, θα παραβλέψω τον σκόπελο και θα τολμήσω να τον ευχαριστήσω δημόσια για τη συντροφιά που μου κρατάει τα πρωινά, όταν διαβάζω και ξαναδιαβάζω τη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Έτσι καταλαβαίνω την ποίηση. Όχι όταν την αποστηθίζω, αλλά όταν ανατρέχω σε αυτή και μου αποκαλύπτει κάτι κρυμμένο που δεν είδα την πρώτη ή τη δεύτερη φορά. Όταν αποφασισμένος να επικεντρωθώ σε ένα και μόνο ποίημα, κάτι με σπρώχνει στο επόμενο και με γυρίζει ξανά στην αρχή.

Δεν είχα όλες τις ποιητικές συλλογές του ή μπορεί και να τις είχα (ποιος έχει την τόλμη να ψάξει όλα τα ράφια της βιβλιοθήκης του;), αλλά ντρεπόμουνα να του ζητήσω «το ΘΑ και το ΝΑ του Θανάτου». Αλλά τώρα εδώ, όλα συγκεντρωμένα, παλιότερα και πιο «φρέσκα» να υπογραμμίζουν τη μοναδικότητά του ως ποιητή και την ευρηματικότητα στη θεματολογία του.

Δεν ξέρω αν οι κριτικοί της ποίησης μπορούν να διακρίνουν πρώιμη ή ώριμη περίοδο στην ποίηση του Φωστιέρη.

Απ΄ τα λίγα που ξέρω- ή πιο σωστάαπ΄ όσα μπορώ να αισθανθώ διαβάζοντάς τον, θα έλεγα πως ο ποιητής του ΄70 μέχρι αυτόν του 2005 και του Κρατικού Βραβείου Ποίησης είναι ο ίδιος. Τι κι αν το στοίχημα της ματαιοδοξίας μας μάς αναγκάζει να θεωρούμε τα τελευταία πονήματά ως και τα καλύτερα.

Α… κι ένα «λάθος». Θα προτιμούσα το υπέροχο σκίτσο του Αλέκου Φασιανού να είναι στο εξώφυλλο.