ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Προς τι η ανθρωποθυσία; Για να μη μοιραστούν οι Σοβιετικοί την ιαπωνική λεία με τους Αμερικανούς και να λάβουν ταυτόχρονα ένα ηχηρό εκφοβιστικό μάθημα. Υπό αυτή την έννοια, η ατομική βόμβα δεν ήταν το έσχατο όπλο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά το πρώτο του Ψυχρού. Ο Οπενχάιμερ γνώριζε ότι ήταν απλώς θέμα χρόνου – με ή χωρίς τη συνδρομή «προδοτών» κατασκόπων- να αποκτήσει και η Σοβιετική Ένωση πυρηνική τεχνολογία. Ευαγγελίστηκε τον παγκόσμιο αφοπλισμό των ατομικών όπλων, για να εισπράξει τον χλευασμό και κατόπιν τις διώξεις των «νταήδων» στην Ουάσιγκτον. Εν μέρει ο τσαμπουκάς των «νταήδων» πέρασε- η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε τρεις δεκαετίες αργότερα, ανήμπορη να αντεπεξέλθει στην κούρσα των εξοπλισμών- αλλά η δαμόκλειος σπάθη των πυρηνικών όπλων εξακολουθεί να επικρέμαται πάνω από την ανθρωπότητα, χωρίς καν την τόσο ανακουφιστική ψυχροπολεμική «ισορροπία του τρόμου». Εκείνος ο γλυκύτατος υπερόπτης, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, όταν έλεγε στον στενόμυαλο πρόεδρο Χάρι Τρούμαν ότι ένιωθε συντετριμμένος γιατί «έβαψε τα χέρια του με αίμα», αναφερόταν και στο χθεσινό αίμα- μα κυρίως στο αυριανό. Ήξερε καλύτερα από τον καθένα ότι είχε ανοίξει το μπουκάλι και είχε βγάλει το τζίνι. Ήξερε και ότι το τζίνι δεν θα επέστρεφε ποτέ πια στο μπουκάλι.