Δραματική ένταση στο πανί

Την κλιμάκωση των ερωτημάτων επέλεξε, κατά τα λεγόμενά του, και ο σκηνοθέτης Ούλι Έντελ στην ταινία «Το σύμπλεγμα Μπάαντερ- Μάινχοφ» για να αναπτύξει το κινηματογραφικό αφήγημα. Ακολουθώντας τη χρονολογική σειρά των πραγματικών εξελίξεων, παρακολουθεί την οργάνωση, από την παραμονή της ίδρυσής της μέχρι την εκτέλεση του απαχθέντος προέδρου του Συνδέσμου Εργοδοτών, Σλέιερ και τον θάνατο των μελών Μπάαντερ, Ράσπε και Έσλιν. Ο σκόπελος των απαντήσεων αποφεύγεται, μαζί και οι εύκολες κρίσεις. Το εκρηκτικό πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο της εποχής, δεκαετίες 1960 και 1970, στη Γερμανία αλλά και διεθνώς εικονογραφείται με δραματική ένταση αλλά και οικονομία, λειτουργώντας ως ερμηνευτικός μοχλός των εξελίξεων. Εξελίξεις που συγκροτούνται σε μια αφήγηση- ποταμό, με ένταση και ρυθμό περιπέτειας, η οποία προσπαθεί να διατηρεί το κέντρο βάρους στη δράση καθαυτή κι όχι στους πρωταγωνιστές/ηθοποιούς, αποφεύγοντας να τους αναγάγει σε (αφηγηματικούς) ήρωες. Δράση που παρακολουθεί τους βασικούς σταθμούς της ιστορίας της οργάνωσης- εκπαίδευση για ένοπλη δράση στην Ιορδανία, κλοπές, ανατινάξεις, βομβιστικές επιθέσεις, οι 34 θάνατοι που αποδίδονται στην ομάδα, σύλληψη, λευκά κελιά, απεργίες πείνας, η περίφημη δίκη του Σταμχάιμ (1975), θάνατος της Μάινχοφ (1976, βρέθηκε απαγχονισμένη στο κελί της), η δράση της λεγόμενης δεύτερης γενιάς, οι καταδίκες σε ισόβια κάθειρξη, το «γερμανικό φθινόπωρο» του 1977 με τις αιματηρές εξελίξεις και το αδιευκρίνιστο τέλος. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Στέφαν Άουστ (1985), που για πολλούς καθόρισε την άποψη που επικράτησε για τη RΑF, η ταινία ξεπερνά τα όρια της ουδέτερης καταγραφής. Όσο για το πολυσυζητημένο τέλος των μελών της RΑF- καλοστημένη δολοφονία ή αυτοκτονία;- το έργο, εμμέσως πλην σαφώς, έχει θέση, συμπτωματικά (;), ανάλογη με του συγγραφέα του Σαββατοκύριακου. Η τρομοκρατία είναι σαν τον καρκίνο…