ΔΕΝ ΕΝΔΙΔΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΚΟΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

«Οι πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη εξακολουθούν να βουλιάζουν σε ύπουλους πολέμους και στην αφερεγγυότητα. Δεν υπάρχει πλέον παρά μόνο ένα μαζικό κίνημα εξόδου, κάτι σαν κύμα απ΄ τα βαθιά που σπάει διαρκώς στο σκοτάδι των συνόρων. Δεν υπάρχει πλέον λόγος για αισιοδοξία». Ένας συγγραφέας δικαιούται να μιλάει έτσι σύμφωνα με όσα είδε και έγραψε στο πολύτομο έργο του. Στο Ουράνια πράγματι ο Λε Κλεζιό ανασυνθέτει έναν κόσμο σε κίνδυνο, σε μια κρίσιμη μετάβαση. Υπάρχουν δυνατές εικόνες, συγκινητικές σκηνές, αλλά τα περιστατικά παραμένουν κάπως ασύνδετα. Δεν ενδίδει στην ευκολία του μαγικού ρεαλισμού ή του γραφικού αλλά πολλές φορές υπερτερεί το «κήρυγμα» παρά το «νόημα», η επεξήγηση παρά η δράση.

Πλάνητας
Σε κάποιο σημείο του μυθιστορήματος τα βάζει και με τους παρακμιακούς συγγραφείς, για τον τρόπο με τον οποίο φέρονται καθώς έρχονται σε επαφή με άλλους πολιτισμούς. Όμως η τιμιότητα και οι καλές προθέσεις ενός συγγραφέα δεν αποτελούν απαραίτητα χαρίσματα της λογοτεχνίας – παράδειγμα ο Ουλμπέκ. Ναι μεν αφυπνίζει η γραφή αλλά δεν πρέπει να ξεστρατίζει στον άκρατο ουμανισμό. Σε τελική ανάλυση εδώ έχουμε ένα καλομεταφρασμένο κείμενο, ενός πλάνητα της γραφής που μας έχει δώσει και πολύ δυνατά βιβλία, αντίβαρο στις εμμονές όσων ιδιωτεύουν γράφοντας εκ του ασφαλούς.

Παραδόξως- και ας χαίρονται οι Γάλλοι με το Νόμπελ- δεν ανήκει τόσο στην παραδοσιακή γαλλική λογοτεχνία όσο σε μια «νοτιοαμερικάνι- κη» και έθνικ εκδοχή της.