Επιφυλλίδα

Σεξ: να ξεμπερδεύουμε
Του Θανάση Θ. Νιάρχου

Σ΄ένα ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββατοκύριακου με τον τίτλο «Συχνό σεξ, ο “γιατρός” της σχέσης» (που είναι στο σύνολό του, σχεδόν, μετάφραση ενός αντίστοιχου ρεπορτάζ των «Τimes»), διαβάζουμε μια εξαιρετικά διαφωτιστική έρευνα: για τη σημασία του σεξ, για το κατά πόσον η καθημερινή σεξουαλική επαφή ενός ζευγαριού διατηρεί ακμαία (ή μη) και μακροχρόνια τη σχέση του, για το ότι – καλό, κακό ή μέτριο- το σεξ στην ουσία κάνει θαύματα. Με αποκορύφωμα το μπεστ σέλερ της Κάρλας Μιούλερ «365 νύχτες: απομνημονεύματα οικειότητας», όπου περιγράφει πώς έκανε έρωτα με τον άντρα της κάθε νύχτα, επί έναν χρόνο, προκειμένου να φτιάξει η σχέση τους. Αναρωτιέται, βέβαια, κανείς αν όντως θα έφτιαξε η σχέση τους ή μήπως καταστράφηκε ολοσχερώς, γιατί χρειάζεται να είναι μέτριας ή ανύπαρκτης νοημοσύνης (όσο θαυμάσιο κι αν είναι το σεξ) για να υπομείνει ο ένας από τους δύο του ζευγαριού μια τόσο «εργολαβική» αντίληψη περί απολαύσεως. Κι επιπλέον, όσο αναίσθητος κι αν είναι κανείς για τους γύρω του, κάτι θα συνέβη σ΄ έναν άνθρωπο του περιβάλλοντός του, μέσα σ΄ έναν χρόνο, ώστε να παροπλιστεί για ένα ή για πολλά βράδια η διάθεσή του για σεξ.

Το αξιοπαρατήρητο είναι πως αν η Κάρλα Μιούλερ διατεινόταν πως ενώ μέσα σ΄ έναν χρόνο δεν έκανε σεξ με τον άντρα της ούτε μια φορά, χωρίς ωστόσο να διακινδυνεύσει η σχέση τους, θα ακουγόταν το ίδιο πειστικά, έστω κι αν όχι το ίδιο ευχάριστα. Πράγμα που σημαίνει πως, όσο διαμετρικά αντίθετη κι αν είναι η πραγματικότητα που βιώνει ο καθένας σεξουαλικά, τελικά να μην είναι η σπανιότητα ή η συχνότητα του σεξ που καθορίζει τη συμπεριφορά και τις σχέσεις των ανθρώπων. Βέβαια, όσο εκμεταλλεύσιμη είναι η τρομοκρατία σε σχέση με το «ιδεώδες» του πρωταθλητισμού στο σεξ, δεν μπορεί ποτέ να είναι η μόνη μη φαντασιακή πραγματικότητα, δηλαδή πως το κάθε σώμα «ολοκληρώνεται» σεξουαλικά με έναν τρόπο που καμιά έρευνα ή στατιστική θα μπορέσει να το περιλάβει. Οποιοδήποτε στοιχείο αποτελεί προϋπόθεση στατιστικής είναι ψευδές, γιατί συνιστά, συνήθως, έκφραση μιας αλαζονείας, ενώ η πραγματικότητα είναι απείρως πιο «προσγειωμένη». Αν τα φώτα που περιβάλλουν τη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων του θεάματος (κι αυτό μάλιστα δεν το καταλάβαινε ο καθένας βαθιά μέσα του) αντανακλούσαν μια πραγματικότητα και δεν ήταν εξ ολοκλήρου ψευδή και απατηλά, θα γινόταν παγκοσμίως αφόρητη οποιαδήποτε άλλη σχέση κι επαφή. Αν υπάρχει ένα «μυστικό» στο σεξ είναι πως δεν υπάρχουν έστω δύο μόνον άνθρωποι σε όλον τον κόσμο που να γίνεται να υπαχθούν σ΄ έναν κανόνα και πως ό,τι για έναν άνθρωπο σε σχέση με έναν άλλον συνιστά μια αφόρητη σεξουαλική συνθήκη, για έναν τρίτο το ίδιο αυτό πρόσωπο σημαίνει μια πραγματική ευφροσύνη. Πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι θα μπορούσε να το φανταστεί ο οποιοσδήποτε, είναι ακριβώς μέσα στο πιο απολαυστικό και παρήγορο σεξ που η ασχήμια μεταβάλλεται αστραπιαία σε ομορφιά, ενώ η ομορφιά γίνεται τόσο αποτρεπτική για σεξ όσο, θεωρητικά τουλάχιστον, μόνον ο Κουασιμόδος θα μπορούσε να είναι.

Αν υπάρχει μια σημαντική παράπλευρος στο σεξ που θέτει εν αμφιβόλω όσα διατείνονται μεσήλικες και υπερήλικες για τη σημασία του, είναι οι φωτογραφίες τους που συνοδεύουν τις σχετικές έρευνες και τους δείχνουν, συνηθέστατα, να χασκογελάνε. Το ότι το σεξ δεν έχει καμιά σχέση με τον πρωταθλητισμό κι είναι μια μορφή ποίησης, το διακρίνει κανείς στις αντίστοιχες φωτογραφίες με τα πρόσωπα των νέων παιδιών: άλλοτε σοβαρά άλλοτε μελαγχολικά, αλλά πάντοτε προβληματισμένα. Περίπου σαν να απουσιάζει το σεξ, καθώς τώρα που το ανακαλύπτουν, νιώθουν ήδη να τους σφίγγει η αγωνία πως όλα τα μεγάλα και άφθαστα η ζωή τα προσγειώνει σε κάτι ημιτελές, ανολοκλήρωτο. Άλλωστε, αν το σεξ είχε τη σημασία που διατείνονται όσοι το χαίρονται ως μια αδιανόητη για την ηλικία τους επίδοση, δεν θα συναντούσαμε τόσους ανθρώπους στη ζωή μας με ακατάπαυστη σεξουαλική δραστηριότητα, που να είναι αδιάφοροι, άνοστοι, κατηφείς. Και αντίθετα, ανθρώπους με ελάχιστη και, κατά μεγάλα διαστήματα, ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή, πραγματικά δημιουργικούς, χαριτωμένους, ευφυέστατους. Το ότι ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Νίκος Καζαντζάκης συνιστούν (με όσα φημολογούνται τουλάχιστον) τους αντίποδες στην περιλάλητη υπόθεση του σεξ, σημαίνει ακριβώς πως δεν ανοίγεται άβυσσος ανάμεσα στη σεξουαλική απόλαυση και τη σεξουαλική στέρηση, αλλά αντίθετα είναι οι δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος. Ή, όπως γράφει ο Γιώργος Χρονάς, «καλύτερα μόνος το βράδυ και γεμάτος το πρωί».

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη».