Ο Ισραηλινός φίλος των Παλαιστινίων

Υπέρμαχος της σύμπραξης των λαών (ακόμη και εχθρών), άφησε την πλάστιγγα να γείρει και προς την πλευρά των Παλαιστινίων (τον ανακήρυξαν επίτιμο «υπήκοο» της Παλαιστίνης, ενώ ακραίοι κύκλοι του Ισραήλ ζητούσαν να του αφαιρεθεί η ισραηλινή υπηκοότητα), έδωσε συναυλίες στη Δυτική Όχθη και τη Ραμάλα και πραγματοποίησε το 1999 μαζί με τον Παλαιστίνιο διανοούμενο και καθηγητή στη Νέα Υόρκη Έντουαρντ Σαΐντ το όραμά του: την Ορχήστρα του Δυτικοανατολικού Διβανίου (όπως, λόγια, αποδίδεται στο βιβλίο…) με μουσικούς από το Ισραήλ και από αραβικές χώρες.

Στο βιβλίο δίνει μια ενδιαφέρουσα εξήγηση για το όνομα του «Διβανίου»: «Το πήραμε από μια συλλογή ποιημάτων του Γκαίτε, που ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που ενδιαφέρθηκαν ειλικρινά για άλλους πολιτισμούς. Αρχικά ανακάλυψε το Ισλάμ όταν ένας Γερμανός στρατιώτης που είχε πολεμήσει σε μία από τις ισπανικές εκστρατείες του έδειξε μια σελίδα από το Κοράνι. Ο ενθουσιασμός του ήταν τόσο μεγάλος που άρχισε να μαθαίνει αραβικά σε ηλικία 60 ετών.

Αργότερα ανακάλυψε τον μεγάλο Πέρση ποιητή Χαφίζ που τον ενέπνευσε για αυτή τη συλλογή ποιημάτων που πραγματεύονται την ιδέα του άλλου, το Δυτικοανατολικό Διβάνι (1819). Την ίδια εποχή ο Μπετόβεν έγραφε την Ενάτη Συμφωνία, τη φημισμένη διαθήκη του που υμνεί την αδελφοσύνη της ανθρωπότητας».