«Και ο έρωτας είναι πολιτική»

Oλική, ελληνική επαναφορά. Ύστερα από μισό και πλέον αιώνα, ο δικός μας αλλά πολιτογραφημένος Γάλλος Costas Gavras επιστρέφει στα πάτρια εδάφη θριαμβευτικά και κατά την ταπεινή μου γνώμη με τον «Παράδεισο στη Δύση» υπογράφει την καλύτερή του ταινία by far! Η παραγωγή σχεδόν πανευρωπαϊκή, με συμμετοχή Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας και Ελλάδας, με συμπαραγωγό την Οdeon. Το δέκα το καλό δηλαδή για τους Έλληνες που στοιχημάτισαν στον Γαβρά. Όπου το πρώτο σχεδόν σαραντάλεπτο λαμβάνει χώρα σε ξενοδοχειακό συγκρότημα έξω από το Ηράκλειο (συμφερόντων Νίκου Αγγελόπουλου, αδελφού του σκηνοθέτη) και στη συνέχεια με «οδηγό» τον Ρικάρντο Σκαρμάτσιο- από τις μεγάλες ελπίδες του ιταλικού σινεμά και πρωταγωνιστή της εξαιρετικής ταινίας «Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι»- προχωράει στην Κεντρική Ευρώπη, μέσω Άλπεων, για να καταλήξει στο Παρίσι. Δηλαδή μία ταινία δρόμου χωρίς ανάσα!

Ελληνική συμμετοχή και στο Αrt Direction με τη δημιουργική συμβολή του Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου αλλά και στο καστ όπου σε δεύτερους και τρίτους ρόλους εμφανίζονται: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (αγνώριστος, να μιλάει εξαιρετικά τα αγγλικά), Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Αρτό Απαρτιάν, Ιεροκλής Μιχαηλίδης (στον ρόλο του κλασικού Ελληνάρα), Τάσος Κωστής, Άννυ Λούλου.

Ο Γαβράς, 76 ετών, αλλά ούτε… πενήντα παρακαλώ με εσωτερικό, φυσικό λίφτινγκ, ευλογημένο από την καταγωγή του, τα Λουτρά Αρκαδίας, είναι ο τρίτος στη σειρά σκηνοθέτης, μετά τους Γούντι Άλεν και Σίντντεϊ Λουμέτ, που όσο μεγαλώνει τόσο «μικραίνει», τόσο ανακαλύπτει και άλλο τόσο ξεπερνάει τα προηγούμενα ρεκόρ.

Σας βεβαιώ και επειδή τις ταινίες τις κρίνω πρώτα με το «σώμα», δηλαδή αν με καθηλώνει και δεν με στέλνει προς νερού μου, όταν την είδα την Παρασκευή σε ειδική προβολή έμεινα με ανοικτό το στόμα.

Το σασπένς, ο καταιγιστικός ρυθμός και το υποδόριο λεπτό χιούμορ χόρευαν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ταινία σχεδόν βωβού κινηματογράφου, δηλαδή μόνο εικόνα και μόνο δράση. Μέσα στις καλύτερες road movies των τελευταίων ετών.

Πριν από τέσσερις μέρες είχα μιλήσει μαζί του τηλεφωνικά. Αδιόρθωτος με την πολιτική…
«Μα όλα είναι πολιτικά. Ακόμα και οι προσωπικές, ερωτικές, σχέσεις. Ο κοινωνικός περίγυρος παίζει μεγάλο ρόλο στις ανθρώπινες δραστηριότητες, ακόμα και στις ιδιωτικές μας στιγμές».

Η ελληνική διανόηση απούσα από την κρίση…
«Μελαγχολικό αυτό. Οι Γάλλοι τοποθετούνται, παρεμβαίνουν, κρίνουν».

Ποια ταινία θα ήθελες να είχες υπογράψει;
«Μα δεν είναι μία. Από τον “Θρόνο του αίματος” του Κουροσάβα μέχρι…» Τον «Νονό»;
«Ξέρεις, μου το είχαν προτείνει, πριν από τον Κόπολα, αλλά διαφώνησα με το περιεχόμενο της ταινίας. Τα ναρκωτικά τα είχαν αφήσει έξω από τις δραστηριότητες της Μαφίας» (εννοεί τον πρώτο Νονό). Η αμερικανική εμπειρία σου…
«Κοίτα, κατάφερα να εξασφαλίσω απόλυτη ελευθερία».

Ο Γαβράς ήρθε για ένα διήμερο στην Αθήνα προκειμένου να κλείσει τον πρώτο κύκλο συνεντεύξεων με τον ελληνικό Τύπο. Το πρώτο βράδυ, σε γνωστό στέκι, συμπτωματικά έπεσε πάνω στον Μιχάλη Κακογιάννη. Συνάντηση γιγάντων. Όπως έλεγε και μια πολιτική ψυχή «έξω πάμε καλά». Μέσα, άσ΄ τα!

ΙΝFΟ

Η ταινία «Παράδεισος στη Δύση» θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από 19 Φεβρουαρίου.

Στριπτίζ των ηθών έξω από την Κρήτη

Η ταινία «Παράδεισος στη Δύση» έχει πλήθος αναφορών, από το θρυλικό «Κόκκινο μπαλόνι», τον Ζακ Τατί, τον Μπάστερ Κίτον και το «Μετά τα μεσάνυχτα» του Μάρτιν Σκορσέζε. Ο λόγος συγκεκριμένος και οργανικός. Νεαρός λαθρομετανάστης που τρέχει προς το όνειρο της Δύσης (γι΄ αυτό και στα γαλλικά ο τίτλος είναι «Εden a l΄ Οuest») από κάποια χώρα της Ανατολής, για να αποφύγει τις ριπές της Ακτοφυλακής πέφτει στα νερά, έξω από την Κρήτη και από εκεί και πέρα με ελάχιστα γαλλικά που ξέρει περνάει από τη μια σουρεαλιστική κατάσταση στην άλλη, με αποτέλεσμα να συντελεστεί ένα κομψότατο στριπτίζ των ηθών των Δυτικών. Καταναλωτικών και αφασικών. Καταλύτης ο μικρός. Όλα αυτά με ελάχιστους διαλόγους και μ΄ έναν ξέφρενο ρυθμό που δεν αφήνει να πας ούτε προς νερού σου!