Επειγόντως πολιτική

Και τι βλέπουμε τότε μπροστά μας;

«Ανερμάτιστη νεολαία», «απόστολους του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας», λόγια αυτά πανεπιστημιακών δασκάλων, με όρους εξόχως ηθοπλαστικούς και απολιτικούς, «μέρες του 33 στη Γερμανία», από τον θεολόγο πλην καθηγητή φιλοσοφίας, που ονειρεύεται σαν λύση έναν Πούτιν, «ελληνική Νύχτα των Κρυστάλλων», μια «εναγή [= καταραμένη, αναθεματισμένη] κατάσταση όπου [δρουν] ομάδες ξεκαπίστρωτων νεαρών», «απολίτιστους», «Ταλιμπάν», «παρανοϊκά φασιστοειδή» κτλ.

Το ξαναλέω: οι προβοκάτορες είμαστε εμείς. Εντέλει εκδικητικοί απέναντι σ΄ αυτούς που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ούτε καν να τους καταλάβουμε, να καταλάβουμε, επιμένω, το φαινόμενο, που σημαίνει να το αναγνωρίσουμε, για να μπορέσουμε έπειτα και να το αντιμετωπίσουμε.

Έτσι, επιδιδόμαστε σε ξόρκια, και, αφελείς ταχυδακτυλουργοί, εξαφανίζουμε πίσω από ΄να κόκκινο πανί το πρόβλημα, πιστεύοντας πως αυτομάτως παύει τότε και εκείνο να υπάρχει.

Ίσως ησύχασαν τα πράγματα. Ίσως και μείνουν για καιρό κρυμμένα πίσω απ΄ το πανί. Μη θριαμβολογούμε γι΄ αυτό. Ακόμα κι αν απέτυχε η «ανονόμαστη», για να τελειώνουμε, κατάσταση, δεν σημαίνει πως δεν υπήρξε, ή πως δεν ήταν αυθεντική, και πολύ περισσότερο πως δεν θα ξαναϋπάρξει.

Έτσι, καλείται επειγόντως η πολιτική. Και υπογράφω κάτω από του Βούλγαρη:

«Η πολύπλοκη κρίση που αποκαλύφτηκε σε όλες τις διαστάσεις κινδυνεύει να ισοπεδωθεί και να κλειστεί στο αίτημα του νόμου και της τάξης. Θα ήταν τεράστιο λάθος που θα καθιστούσε ενδημική την άναρθρη βία και την ένοπλη τρομοκρατία. Τον λόγο πρέπει να έχει πλέον, όχι το συντηρητικό ανακλαστικό, αλλά η Πολιτική».