Η ώρα των «Σαρακατσανόμικς»!

ΚΑΠΟΙΟΙ επιμένουν ότι η Οικονομία δεν είναι ακριβής επιστήμη. Εξ ου και κατά περιόδους η οικονομική πολιτική ορισμένων κυβερνήσεων ξεχειλώνει τις κατεστημένες αντιλήψεις. Κλασικό παράδειγμα, ο Ρόναλντ Ρίγκαν, Πρόεδρος των ΗΠΑ τη δεκαετία του ΄90, που ταυτίστηκε με ένα ακραίο μείγμα οικονομικής πολιτικής, τα λεγόμενα «Ριγκανόμικς».

ΕΞ ΟΣΩΝ πληροφορούμαι για τα διαμειφθέντα στη χθεσινή- περί οικονομίας – Κυβερνητική Επιτροπή, είμαστε στα πρόθυρα ενός νέου οικονομικού δόγματος. Πρόκειται για τα λεγόμενα «Σαρακατσανόμικς». Πνευματικός τους πατέρας ο Γιώργος Σουφλιάς. Ο Σαρακατσάνος είναι ο ισχυρός άνδρας της κυβέρνησης στην οικονομική πολιτική και υπό τη δική του πολιτική σκέπη δρα ο τύποις αρμόδιος υπουργός Γιάννης Παπαθανασίου.

Τι τσαμπουνάει ο Αντώναρος
Ο ΣΟΥΦΛΙΑΣ πήρε κάποια στιγμή τον λόγο στη χθεσινή συνεδρίαση. Και φανέρωσε στους άλλους την οικονομική σκέψη του.

«Ρε παιδί μου», είπε, «ας σταματήσουμε να λέμε συνέχεια ότι η οικονομική πολιτική είναι δεδομένη και δεν αλλάζει. Το ανάποδο ισχύει. Έχουμε μια οικονομική πολιτική που προσαρμόζεται στα δεδομένα». Και κατέληξε με το ρητορικό ερώτημα: «Πώς το τσαμπουνάει συνέχεια ο Αντώναρος για προσαρμογή στις εξελίξεις;».

Η μαύρη ανάπτυξη
ΤΑ «ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΜΙΚΣ» προσαρμόζουν επίσης τις νοοτροπίες. Σουφλιάς, αλλά και Γιάννης Παπαθανασίου εξήγησαν χθες πως τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα όσο τα χρωματίζει η έκθεση Αλμούνια για την ελληνική οικονομία. Το 2009 η ανάπτυξη δεν θα είναι 0,2%. Προσαρμοζόμενη στην πραγματικότητα της εγχώριας μαύρης οικονομίας θα κινηθεί γύρω στο 1%. Όπως οι ΗΠΑ δηλαδή έχουν μαύρο Πρόεδρο, εμείς έχουμε μαύρη ανάπτυξη. Αλλά δεν μπορούμε, βέβαια, να το πούμε αυτό δημοσίως.

ΜΕ ΟΛΑ αυτά, θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα είμαστε Ουγγαρία. Η διαφορά του πενταετούς ομολόγου του Ελληνικού Δημοσίου από το γερμανικό ήταν 3,25%.

Πώς να μην υπερκαλυφθεί; Πού θα βρουν καλύτερες αποδόσεις σε τίτλους χώρας της ευρωζώνης οι ξένοι; Ιδού λοιπόν το μεγαλείο των «Σαρακατσανόμικς».

Αγαπημένη οικογένεια
ΚΑΤΑ τα λοιπά, η Κυβερνητική Επιτροπή ήταν και πάλι μια αγαπημένη οικογένεια. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ήταν θετικός και μετρημένος αφού τα οικονομικά δεν είναι το πεδίο του. Ο Κωστής Χατζηδάκης έδειξε την τεχνοκρατική του επάρκεια, αναπτύσσοντας θέματα διαρθρωτικών αλλαγών, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος άντλησε από την εμπειρία του στο παραγωγικό υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης- και η Ντόρα έλειπε στη Μόσχα.