ΟΙ ΠΑΤΡΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΟΙΚΟΥ

Ο επιπόλαιος Μπρέμερ είχε βιαστεί να διακηρύξει: «Θα δημιουργήσουμε την πρώτη πραγματική οικονομία ελεύθερης αγοράς στον αραβικό κόσμο». Για τον ίδιο και τους νεοσυντηρητικούς πάτρωνές του στον Λευκό Οίκο, ο καπιταλισμός και η δημοκρατία δεν μπορούσαν παρά να προχωρούν α λα μπρατσέτα. Το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος αυτής της φενάκης- αν ήταν ποτέ ειλικρινής στις προθέσεις της- είναι ακόμη ανυπολόγιστο. Η απερισκεψία του Μπρέμερ να ξηλώσει ευθύς εξαρχής κάθε οργανωμένο κυβερνητικό και στρατιωτικό ιστό με τη διαβόητη «απομπααθοποίηση» (λες και, έπειτα από τόσες δεκαετίες στυγνής δικτατορίας, μπορούσε να επιβιώσει αξιόλογο δημόσιο στέλεχος χωρίς να έχει εγγραφεί στο κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν) οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη αναρχία και στη δραματική αύξηση της εγκληματικότητας. Το βεβιασμένο πέρασμα από μια κατευθυνόμενη οικονομία- ουσιαστικά βιώσιμη μόνο χάριν στις κρατικές επιδοτήσεις- στην οικονομία της αγοράς άνοιξε τους κρουνούς της ανεργίας κι έδωσε την ευκαιρία σε δαχτυλομετρούμενα λαμόγια να πλουτίσουν με σαθρές υπηρεσίες και υπερτιμημένα κοστολόγια. «Βάζοντας μια γρήγορη υπογραφή», σχολιάζει ο συγγραφέας, «[ο Μπρέμερ] δημιούργησε αναρίθμητους νέους εχθρούς». Ο κατοχικός ηγέτης παρέδωσε στους Ιρακινούς Κουίσλινγκ ένα Ιράκ σαφώς χειρότερο από εκείνο που διά της βίας παρέλαβε. Αυτό το Ιράκ, ως ανοιχτή πληγή, κληρονομεί ο Μπαράκ Ομπάμα- και κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει (ούτε ίσως και ο ίδιος) αν θα προσπαθήσει καν να σταματήσει την αιμορραγία.