Φαινόμενα

Ποιος ορίζει τους τρομοκράτες;
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Δημοσιογραφική επιτυχία για το «Κουτί της Πανδώρας» η συνέντευξη του ηγέτη της Χαμάς, συμπλήρωσε ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για την αιματοβαμμένη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή
«Τρομοκράτες είναι αυτοί που έφεραν το Ισραήλ στη δική μας γη, θεωρώντας ότι επειδή είναι Εβραίοι είναι και ιδιοκτήτες της γης της Παλαιστίνης», απαντάει στον φακό του Κώστα Βαξεβάνη ο ηγέτης της Χαμάς, Μουσά Αμπού Μαρζούκ, σε όσους αποκαλούν τον ίδιο τρομοκράτη, στον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό», όπως λέει, που επιβάλλει στον κόσμο τον δικό του τρόπο σκέψης, στον Μπους, στους Ισραηλινούς που σκοτώνουν παιδιά, που βομβάρδισαν ένα σχολείο παρ΄ ότι ήταν υπό τη σημαία του ΟΗΕ και τις συντεταγμένες που είχαν δοθεί εγκαίρως, ώστε να αποφευχθεί το χτύπημα.

Δημοσιογραφική επιτυχία για το «Κουτί της Πανδώρας» (Αlpha) η συνέντευξη του Αμπού Μαρζούκ, που έδωσε την άλλη όψη αυτής της αδυσώπητης σύγκρουσης που κρατάει 22 χρόνια, αλλά ακόμη μεγαλύτερη αποτελεί το γεγονός ότι πλαισιώθηκε από πληροφορίες και απόψεις ειδικών, αξιωματούχων και ιστορικών, συνθέτοντας την πλήρη εικόνα του μεγάλου αγώνα ενός λαού, αναδεικνύοντας εμμέσως πλην σαφώς και τις ιδεολογικές πτυχές μιας υπόθεσης που διαμορφώνει και συντηρεί μια μόνιμη εστία πολέμου στον πλανήτη, ανάμεσα σε δυο λαούς.

Από τη Φατάχ και την ΡLΟ ώς τη Χαμάς, μια μακρά διαδρομή σκληρών αγώνων, αλλά και αλληλοϋπονόμευσης των οργανώσεων με τη συμμετοχή των εχθρών, ακόμη και οικονομική, η Παλαιστίνη παραμένει το αιματοβαμμένο όνειρο του λαού της.

«Τρομοκράτες είναι αυτοί που έφεραν στην πατρίδα μας το Ισραήλ, θεωρώντας ότι επειδή είναι Εβραίοι είναι ιδιοκτήτες της γης της Παλαιστίνης», δίνει χωρίς περιστροφές ο ηγέτης της Χαμάς την πραγματική διάσταση ενός προβλήματος που με άλλοθι μια θρησκευτική ιστορία, έχει κοστίσει πολλούς θανάτους.

Ο ίδιος θα θέσει το ερώτημα γιατί να ορίζει το ποιος είναι τρομοκράτης αυτός (ο Μπους) που υπερηφανεύεται ότι όταν ήταν κυβερνήτης της πολιτείας του, σημείωσε ρεκόρ θανατικών ποινών, αυτός που ευθύνεται για τον θάνατο ενός εκατομμυρίου Ιρακινών.

Καθώς ξεδιπλωνόταν η ιστορία των παλαιστινιακών αγώνων από τις αεροπειρατείες του ΄70, που υπήρξε η πρώτη επικοινωνιακή μέθοδος για να μάθει ο κόσμος το πρόβλημα των κατεχόμενων μέχρι τις επιθέσεις μαρτύρων, από τον Αραφάτ με τις ειρηνευτικές προσπάθειες μέχρι την πολιορκία του στη Ραμάλα από τους Ισραηλινούς, λίγο πριν πεθάνει, την εκλογή της Χαμάς ώς τον άγριο πόλεμο στη Γ άζα, έμοιαζε να επιβεβαιώνεται ο Πασκάλ όταν έγραφε στις «Σκέψεις» του «Αδυνατώντας να καταστήσουμε ισχυρό τον δίκαιο, καταστήσαμε δίκαιο τον ισχυρό».

Όχι ότι ο παλαιστινιακός αγώνας υπήρξε ενιαίος. Το ΄87 δημιουργήθηκε η Χαμάς από τον Αχμέντ Γιασίντ, στον αντίποδα της ΡLΟ που κυριαρχούσε. Την ενίσχυσαν οι Ισραηλινοί, θα πει ο καθηγητής Αλ. Κούτσης (Πάντειο) όταν ο Αραφάτ ήταν εξορία και χρειαζόταν ένα αντίβαρο στην οργάνωσή του, αλλά γρήγορα αυτονομήθηκε και έχασαν τον έλεγχό της. Απέναντι στη Φατάχ η οργάνωση του Γιασέρ Αραφάτ ήταν παντοδύναμη, αλλά η σκληρή στάση του Ισραήλ στα τέλη του ΄90 κατέστησε τη Χαμάς τη μόνη ελπίδα.

Βήμα βήμα αποκαλύπτει τους κρίκους της αλυσίδας της βίας που έχουν τυλίξει ασφυκτικά δυο λαούς. Δεν λείπει ούτε η άποψη Ισραηλινού ιστορικού, του Γιάκοβ Σίμπι, που με άψογα ελληνικά εξηγεί θυμωμένα ότι όταν η Χαμάς έριχνε ρουκέτες επί 8 χρόνια κατά του Ισραήλ, κανένα μέσο, καμιά εφημερίδα ή τηλεόραση δεν το ΄λεγε ενώ τώρα όλοι είναι υπέρ των Παλαιστινίων. «Εγώ αυτό το λέω δυσαναλογία ηθικής».


Πληγή του παγκόσμιου πολιτισμού

Πολλές οι «δυσαναλογίες ηθικής» όμως, που αίφνης διογκώνονται όταν στο Ισραήλ παίρνει την εξουσία η θρησκευτική Δεξιά, που θα πει στον λαό ότι τα εδάφη της Παλαιστίνης τα ΄χει τάξει ο Θεός στο Ισραήλ. Έτσι εγκαταστάθηκαν σε αυτά έποικοι που δεν έχουν σκοπό να αποχωρήσουν. Είναι αυτοί που εμποδίζουν οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση να προχωρήσει σε γενναίες ειρηνευτικές κινήσεις, επισημαίνει ο Αλ. Κούτσης. Περνώντας από την πολιτική αξιοποίηση της πολεμικής επιθετικότητας από παλαιστινιακές οργανώσεις και πολιτικούς του Ισραήλ, στη συναισθηματική και από εκεί στην προπαγάνδα της μιας και της άλλης πλευράς, το «Κουτί της Πανδώρας» παρουσίασε την κλινική εικόνα μιας μεγάλης πληγής του παγκόσμιου πολιτισμού που αιμορραγεί στη Μέση Ανατολή, σπέρνοντας κάθε τόσο τον τρόμο και τον θάνατο και το χειρότερο, σαν να μη θέλει κανείς στ΄ αλήθεια να κλείσει.