Φάγαμε …στο «Μεταξουργείο»

Γκάζι, Κεραμεικός, Μεταξουργείο. Αυτές είναι οι περιοχές για βραδινή έξοδο στην Αθήνα πια. Στις τελευταίες βόλτες μου εδώ, παρατήρησα τον τελευταίο των Μοϊκανών: μια ταβέρνα σχεδόν 80 ετών στη γωνία της οδού Λεωνίδου, το «Μεταξουργείο», όπως ονομάζεται το απλό αυτό μαγαζί, που χρονολογείται από το 1933 και θυμίζει μιαν άλλη εποχή, που όλοι θα έλεγα ότι λαχταρούμε.

Μόλις πριν από λίγους μήνες ανακαινίστηκε. Εξωτερικά είναι πολύ πιο νοσταλγικό απ΄ ό,τι εσωτερικά. Εκτός από τους δύο ορόφους που προσέθεσαν, η πατίνα του χρόνου έχει χαθεί παρά την πέτρα, το ξύλο και τη γενική αίσθηση μιας επιβεβλημένης ρουστίκ ατμόσφαιρας.

Μόνο η εξαιρετική μεγάλη και παλιά ξύλινη σκάλα θυμίζει κάτι απ΄ το παρελθόν.

Κλασικά πιάτα ταβέρνας δίνουν το στίγμα στο μενού. Απ΄ ό,τι δοκιμάσαμε ικανοποιητικά εκτελεσμένα ήταν, αλλά έχουν ανάγκη από κάποια προσωπική πινελιά ώστε να αποκτήσει το φαγητό λίγο χαρακτήρα. Η τηγανιά, για παράδειγμα, τηγανητό χοιρινό, με τη λαδερή ελαφρώς κόκκινη σάλτσα και τις νόστιμες τηγανητές πατάτες (που είχαν μουλιάσει σε αρκετή σάλτσα, γεγονός που τις έκανε ακόμα καλύτερες) ήταν υπερβολικά αλατισμένη και χωρίς απόχρωση. Η μελιτζανοσαλάτα, μέτρο σύγκρισης για μένα, ήταν η συνηθισμένη, τίγκα στη μαγιονέζα εκδοχή, με κομματάκια αλλά σχεδόν γαλακτώδης, χωρίς καθόλου από το καπνιστό αυτό άρωμα που προσελκύει τόσους από εμάς στα αμέτρητα πιάτα με μελιτζάνα. Οι πιπεριές Φλωρίνης ψημένες σε πήλινο με φέτα είναι μια πολύ μέτρια απόδοση ενός απλού πιάτου, που όταν είναι όμως καλά προετοιμασμένο είναι νοστιμότατο. Εδώ, οι πιπεριές βγήκαν κατευθείαν από το βάζο, επομένως δεν υπήρχε καμία γλυκύτητα για να αντισταθμίσει την αλμυρή γεύση του τυριού, παρά μόνο μια γεύση άλμης. Το ίδιο ίσχυε και για την ψημένη με τυρί μελιτζάνα, που μας ήρθε κατά λάθος αλλά την κρατήσαμε. Εγώ παρήγγειλα μελιτζάνες στην κατσαρόλα ως κυρίως πιάτο. Αν βάλεις τα δύο αυτά πιάτα το ένα δίπλα στο άλλο, το μόνο πράγμα που τα ξεχωρίζει είναι η προσθήκη της φέτας στο ένα. Η σαλάτα, μια ανάμειξη από χειμωνιάτικη πρασινάδα και ραντίτσιο, έφτασε με ολόκληρα, τεράστια κομμάτια από ρόκα και άλλα λαχανικά που σε δυσκόλευε στο να τη φας.

Ο ψητός σολομός στη σχάρα ήρθε… υπερφορτωμένος με βραστά λαχανικά αλλά του έλειπε γεύση και φινέτσα. Το μόνο που έσωζε την κατάσταση εδώ: η μερίδα είναι μεγάλη. Οι μερίδες είναι γενικά γενναιόδωρες, όπως φάνηκε και στο τελευταίο πιάτο που δοκιμάσαμε, τα χοιρινά παϊδάκια, που ήταν απλά αλλά καλά ψημένα. Το «Μεταξουργείο» θα μπορούσε να είναι καλύτερο, πολύ καλύτερο, εάν η κουζίνα έκανε απλά μια προσπάθεια για να φτιάξει κάτι λίγο ενδιαφέρον που δεν εμφανίζεται στα ελληνικά εστιατόρια σε όλο τον κόσμο. Σε πολλούς από εμάς αρέσει το απλό ελληνικό φαγητό, αλλά μας αρέσει και η αίσθηση της προσπάθειας που καταβάλλεται στη σχεδίαση ενός μενού με στόχο να παρουσιαστεί κάτι πρωτότυπο, ακόμα κι αν είναι απλό. Αυτό λείπει.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 20-30 ευρώ το άτομο

Κουζίνα:

Φαγητό ταβέρνας με όλα τα γνωστά πιάτα

Σέρβις:

Ικανοποιητικό

Ατμόσφαιρα:

Ξύλο, πέτρα, ρουστίκ

Κάβα:

Ικανοποιητική λίστα και ελαφρύ κόκκινο χύμα κρασί

«Μεταξουργείο»: Μυλλέρου 25 και Λεωνίδου 1, Πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο. Τηλ.

217-7050.103