«Ο κήπος βλέπει στη θάλασσα»

«Γιατί δεν φυτεύετε φοίνικες, όπως στην Κυανή Ακτή, με ρώτησε μια κυρία την εποχή που ετοιμάζαμε τη μελέτη για την παραλία της Θεσσαλονίκης. Επικαλέστηκα την ελληνική φύση, την ποικιλία της. Αν και οι αρχιτέκτονες δεν τα πάμε καλά με τη φύση. Ίσως τη βλέπουμε ανταγωνιστικά».

Ο αρχιτέκτονας Πρόδρομος Νικηφορίδης και ο Γάλλος συνεργάτης του Βernard Cuomo είναι οι δημιουργοί του πολυσυζητημένου έργου ανάπλασης της νέας παραλίας της Θεσσαλονίκης. Το έργο δέχθηκε επικρίσεις, οι δημιουργοί όμως τιμήθηκαν με το βραβείο του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής.

«Υπήρξε μια ανέλπιστη αποδοχή του έργου από τους συναδέλφους κι αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο. Τα βραβεία μού προκαλούν αμηχανία λόγω εμπειρίας» λέει στα «ΝΕΑ» ο Πρόδρομος Νικηφορίδης-η πρότασή του για την ανάπλαση της οδού Αριστοτέλους «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» είχε βραβευθεί ανάμεσα σε 90 μελέτες από 24 χώρες του κόσμου από τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 1997, ουδέποτε όμως υλοποιήθηκε. «Το θέμα είναι ποιος σε βραβεύει και γιατί. Αν το βραβείο έρχεται από ειδικούς, του βεληνεκούς της Ενώσεως, ε, τότε είναι σημαντικό».

«Πράσινα δωμάτια στο θαλάσσιο μέτωπο της Θεσσαλονίκης» τιτλοφορήθηκε η βραβευμένη έπειτα από διεθνή διαγωνισμό του Δήμου Θεσσαλονίκης μελέτη. «Θυμάστε εκείνα τα αστικά σπίτια προ πεντηκονταετίας και πλέον- ίσως μόνο από σκηνές των ελληνικών ταινιών εποχής ή κάποιων παλιότερων καρτ-ποστάλ-, με τους κήπους που

«Πρέπει να μένει κανείς ταπεινός σε σχέση με τη θάλασσα της Θεσσαλονίκης»

έβγαζαν στη θάλασσα; Αυτό ήταν το βασικό ερέθισμα για το έργο, αν και τελικά νομίζω πως η μεγαλύτερη επιτυχία της μελέτης υπήρξε ο φωτισμός της. Θα προτιμούσαμε βέβαια να είχε υλοποιηθεί το σύνολο της πρότασης με 15 δωμάτια- θεματικά πάρκα σε μήκος 5 χιλιομέτρων», σχολιάζει ο βραβευθείς αρχιτέκτονας.

Τελικά ο δήμος ενέκρινε την υλοποίηση 13 «δωματίων», παρέδωσε τον Οκτώβριο τα πέντε (της μουσικής, του νερού, της μνήμης, των ρόδων και των ήχων) και απομένει η υλοποίηση των 8. «Η σχέση των κήπων με τη θάλασσα είναι στοιχείο βιωματικό της πόλης. Η λιτότητα ήταν στοιχείο βασικό και προέρχεται από το δέος μας προς το μεγαλείο του Θερμαϊκού. Δεν μπορείς να ανταγωνιστείς τον Θερμαϊκό» εξηγεί ο Πρόδρομος Νικηφορίδης.

Τι θα βρει ο αρχαιολόγος του μέλλοντος στην πόλη αλλά και στη χώρα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα;

Στην Ελλάδα δεν συμβαίνει τίποτα το αξιόλογο μετά τη δεκαετία του ΄60, αυτή τη λεγόμενη της αντιπαροχής. Η μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης αρχιτεκτονικής είναι οι επεμβάσεις στα διατηρητέα. Η διατήρηση του λεγόμενου φλοιού του κτιρίου και η μετατροπή του εσωτερικού του σε… Ντίσνεϊλαντ.

Το «αρχιτεκτονικό σας όνειρο»;
Να σχεδιάσω ένα νεκροταφείο. Γιατί οι χώροι αυτοί είναι συνήθως πολύ παραμελημένοι, εξοβελισμένοι για ψυχολογικούς ή και άλλους λόγους. Θέλω ένα νεκροταφείο- όχι χώρο αποκλεισμού αλλά ζωής ζώντων και τεθνεώτων…

Το επιχειρεί δε ήδη με τον Γάλλο συνεργάτη του στο νέο νεκροταφείο του Δήμου Θέρμης.


Με μια ματιά

Γεννήθηκε στην Κρήτη, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε στην Τουλούζη, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη- «μ΄ ενδιαφέρει να δημιουργώ για την περιοχή όπου ζω».

Θαυμάζει: Τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Ταντάο Άντο, για τη γεωμετρία και την απλότητα. «Είναι κάτι σαν τον Ταντέους Καντόρ του θεάτρου και των εικαστικών».

Αγαπά: «Την Ιταλία για την αρχιτεκτονική της ποιότητα, από τα πιο ταπεινά ώς τα πλέον μεγαλοπρεπή».

Επιλέγει: Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (έργο Κυριάκου Κρόκου) στη Θεσσαλονίκη, το Μουσείο Πομπιντού και το Νέο Μουσείο Εθνολογίας το Παρίσι, το κτίριο της κατασκευαστικής εταιρείας ΓΕΚ επί της Μεσογείων στην Αθήνα, το Νέο Μουσείο Μπενάκη. «Ίσως και το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης».