Ιδεολογία και όχι ηθικολογία

Χωρίς διάλογο δεν υπάρχει τρόπος να αντιπαραταχτούμε στην αντίπαλη ιδεολογία και τα παρακολουθήματά της, εν προκειμένω στην τυφλή κατά πάντων βία, την προχτεσινή, όπως ασκήθηκε όχι μόνο από εντεταλμένους προβοκάτορες, μην κοροϊδευόμαστε, αλλά και από αντιεξουσιαστές, μας αρέσουν δε μας αρέσουν, καθώς και από νέα παιδιά, μας αρέσει δε μας αρέσει. Έτσι θα αντιμετωπίσουμε και την εγκληματική βία τη χτεσινή, το χτύπημα από συγκεκριμένη τρομοκρατική οργάνωση, αν επαληθευτούν τα εντυπωσιακά γρήγορα συμπεράσματα που έβγαλε η Αστυνομία (η επιφυλλίδα αυτή γράφεται ημέρα Τρίτη, την επομένη του χτυπήματος).

Με ιδεολογικούς όρους λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και θα εξουδετερώσουμε την αντίπαλη ιδεολογία, και όχι με όρους ηθικολογικούς και με λόγο αστυνομικό-και εννοώ προφανώς τον δικό μας, όχι της Αστυνομίας. Και οι ιδεολογικοί όροι σημαίνουν, προϋποθέτουν, σαφή, ξεκάθαρη ιδεολογία, σαφείς, ξεκάθαρες ιδέες και απόψεις, τέτοιες που με τη σειρά τους να μας εξασφαλίζουν τους συγκεκριμένους όρους με τους οποίους ερμηνεύουμε ιδεολογίες, καταστάσεις και συγκυρίες.

Και ερμηνεία σημαίνει κατανόηση-κατά πρώτο και κύριο και τελευταίο λόγο.

Γιατί, όσο δεν κατανοούμε τους όρους και τους συντελεστές του προβλήματος, μέρος του οποίου είμαστε, εννοείται, εμείς οι ίδιοι, όχι απλώς το διαιωνίζουμε, αφού το κουκουλώνουμε όπως όπως, αλλά, το χειρότερο, κυοφορούμε και γεννούμε την επόμενη κρίση.

Γιατί η μη κατανόηση και η μη αναγνώριση του άλλου προκαλεί ακριβώς και επισφραγίζει την αποξένωση, την αποκοπή και αποβολή του από το κοινωνικό σώμα. Κάτι που τον εκθέτει ακόμα περισσότερο στην απελπισία και την οργή.

Και η απελπισία και η οργή μεγαλώνουν όσο η μη κατανόηση και η μη αναγνώριση δεν γίνονται μέσα από ρητή ιδεολογική αντιπαλότητα, αλλά μέσα από πλήρη απαξίωση του άλλου και της φωνής του, με όπλα πλέον τη φτηνή ειρωνεία και τη χλεύη.

Και τότε μοιάζει σίγουρο: η τυφλή οργή, και άρα βία, θα είναι όλο και πιο τυφλή όσο τυφλή θα παραμένει η κοινωνία, δηλαδή εμείς, τυφλοί στ΄ αφτιά, στο νου, στα μάτια, σύμφωνα με τον αρχαίο λόγο. Έτσι, είναι σίγουρο: οι προβοκάτορες είμαστε εμείς.