Η λέξη κοινωνική δικαιοσύνη

Ο κ. Γιώργος Λ. Μαργαρίτης, φοιτητής Νομικής στο Καμερίνο Ιταλίας, γράφει μεταξύ άλλων:

«Δεν είναι μονάχα η αλήθεια που σωπαίνει αυτές τις δύσκολες μέρες για τον τόπο μας. Είναι και η τρεμάμενη φοβισμένη φωνή του απλού πολίτη που πνίγηκε μέσα στις φωτιές από τους κάδους απορριμμάτων, μέσα στα σκουπίδια της εγχώριας πολιτικής μας ζωής, “στα καιόμενα πεδία των Βάτων”, μέσα στα δακρυγόνα της εξουσίας, μέσα στα αίολα οράματα μιας νέας αδικημένης γενιάς… Αυτά τα παιδιά που ξεχύθηκαν στους δρόμους είναι τα δικά σας παιδιά… Να το θυμάστε πάντα… Και διακηρύττουν με τις κραυγές αγωνίας τους: Θέλουμε έναν κόσμο καλύτερο!!! Βοηθήστε μας!!! Μόνο που αυτά τα παιδιά δεν τα μάθατε ούτε πώς να ζουν, ούτε πώς να ελπίζουν, ούτε πώς να αγωνίζονται. Τα φορτώσατε με τις ενοχές σας, με τις αμαρτίες σας, με την ανηθικότητά σας, με την απληστία σας, με τους φόβους σας, με τη βία σας, με την καταπίεσή σας… Τα φυλακίσατε σε μεγαλοαστικές τσιμεντένιες γειτονιές δίχως χρώματα, δίχως άνθη, δίχως οράματα… Τα μάθατε να καταπιέζουν τα συναισθήματά τους. Να μη συζητούν. Να ακούν φωνές στο σπίτι, στο σχολείο, στην τηλεόραση, στις τέχνες, στην πολιτική. Σε κάθε έκφραση της κοινωνικής σας ζωής κατάπιναν το δηλητήριο που στάζατε απ΄ τα έργα σας… Να υπομένουν την ανεργία, την ανασφάλεια για το μέλλον, την αναξιοκρατία… Να μη γνωρίζουν τι σημαίνει η λέξη κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτά τα παιδιά λοιπόν ήταν πίσω απ΄ την κουκούλα… Έκρυψαν πίσω της ένα πρόσωπο γεμάτο αηδία για μια ελληνική κοινωνία που καταρρέει δηλητηριασμένη και διεφθαρμένη. Χωρίς αξιοκρατία, χωρίς ηθική, χωρίς αγάπη. Και προπάντων χωρίς ελπίδα».