ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά. Θα μπορούσε να μιλήσει για τον κυνισμό των πολιτικών, για τη μνημειώδη ανικανότητα μιας επικίνδυνης κυβέρνησης, η οποία μπροστά στο φάσμα της καταστροφής το μόνο που έχει να προτείνει είναι έναν ανασχηματισμό. Είναι σαν να σε πιάσει η γυναίκα σου στα πράσα με άλλη γυναίκα κι εσύ να της υπόσχεσαι πως θα αλλάξεις θέση στο κομοδίνο. Εκείνο όμως που πονάει περισσότερο αυτές τις μέρες είναι, για ακόμη μία φορά, το περίσσευμα της υποκρισίας. Τι άραγε αφουγκράζονται όλοι αυτοί που αφουγκράζονται; Και ώς πότε θα αφουγκράζονται; Πότε θα ανοίξουν το στόμα τους για να μιλήσουν και να μας πουν τι κατάλαβαν απ΄ αυτά που αφουγκράζονται και τι σκοπεύουν να κάνουν; Βγαίνοντας από μια μακρά παράδοση συγκυριακής, ευκαιριακής, καιροσκοπικής και πάντως δουλικής υποταγής στις πολιτικές ηγεσίες, «ο πνευματικός κόσμος» μας έχει απαξιώσει εαυτόν. Έχει μετατρέψει εαυτόν σε κόλακα κάθε δημόσιας αναπηρίας. Τον ακούν μόνον όταν ξέρουν εκ των προτέρων πως θα πει αυτά που περιμένουν να ακούσουν. Όταν πει κάτι που δεν περιμένουν να το ακούσουν, τότε τον χρίζουν «κουλτουριάρη» και του γυρνούν την πλάτη. Αν υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν πως ο ρόλος του πνευματικού κόσμου είναι να «αφουγκράζεται», τότε είναι μακριά νυχτωμένοι. Και οι καιροί δεν έχουν χώρο ούτε για την ανοησία μας ούτε για τη δειλία μας.