Περί πνευματικού και άλλου κόσμου

ΚΑΠΟΙΑ ΓΝΩΣΤΗ ΜΟΥ, ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ
ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΜΟΥ
ΕΛΕΓΕ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ ΠΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
ΕΙΧΕ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΝΟΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ. ΟΤΑΝ
ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ ΣΗΚΩΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ
ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗ
ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΑΡΝΗΘΗΚΕ
ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΩΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ
ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ
«ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ» ΚΑΙ ΩΣ
ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ
ΝΑ ΤΗΣ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ
Όταν η καθηγήτρια απείλησε τη μαθήτρια πως θα της βάλει «μονάδα», εκείνη σήκωσε μάλλον αδιάφορα τους ώμους της. Ενδεχομένως σκέφτηκε πως όταν θα έρθει η ώρα της βαθμολογίας η επανάσταση θα έχει επικρατήσει, το σχολείο υπό την παρούσα μορφή του δεν θα υπάρχει πια και, ως εκ τούτου, το «ένα» ή το «δέκα» στον έλεγχο δεν θα έχουν καμία απολύτως σημασία.

Πέρυσι μόλις ο νυν υπουργός Παιδείας είχε αναλάβει τα καθήκοντά του, σε μια γενναιόδωρη επίδειξη των δημοκρατικών του φρονημάτων είχε ευθαρσώς δηλώσει πως θα σεβαστεί τις αποφάσεις της πλειοψηφίας των μαθητών. Αν η πλειοψηφία των μαθητών αποφασίσει κατάληψη και αποχή από τα μαθήματα τότε το υπουργείο οφείλει να «αφουγκραστεί» την επιθυμία τους και να υποκλιθεί με όλο τον δημοκρατικό του σεβασμό μπροστά στις αποφάσεις τους.

Τα ερωτήματα που ακολουθούν μπορεί να ακούγονται παράλογα, δεδομένων όμως των συνθηκών αρχίζουν και μοιάζουν εύλογα: κι αν η πλειοψηφία των μαθητών αποφασίσει ότι στην ώρα των Μαθηματικών θα παρασκευάζει μολότοφ, αντί να λύνει ασκήσεις, τότε τι θα κάνει το υπουργείο; Κι αν πάντα η δημοκρατική πλειοψηφία αποφασίσει ότι στην ώρα των Αρχαίων οι μαθήτριες θα πρέπει να δεχθούν τις θωπείες των μαθητών όσες δε δεν τις δεχθούν θα υποχρεωθούν να χορέψουν τον χορό του Ζαλόγγου, τότε τι θα κάνει το υπουργείο;

Αυτά τα ολίγα για να υπενθυμίσω

Το σχολείο δεν είναι εργαλείο παραγωγής που ανήκει στον καπιταλιστή ιδιοκτήτη του ο οποίος, με τη σειρά του, εκμεταλλεύεται τους προλετάριους μαθητές του

πως και η αρχή της πλειοψηφίας έχει τα όριά της και πως υπάρχουν και ορισμένες αποφάσεις που δεν είναι στο χέρι σου να τις πάρεις διότι αυτές υπονομεύουν την ίδια τη συγκρότηση της κοινότητας- κι αυτό από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ότι εν πάση περιπτώσει, επειδή θεωρώ πως τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες είναι συμπτώματα κοινωνικής κατάρρευσης κι ότι αν συνεχίσουμε έτσι σε λίγο θα ψάχνουμε και τα στοιχειώδη, αισθάνομαι υποχρεωμένος να υπενθυμίσω σε όσους διατείνονται πως χρέος μας είναι να «αφουγκραζόμαστε» την οργή των νέων, ορισμένα, κατά τη γνώμη μου, στοιχειώδη.

Η νεολαία, για παράδειγμα, δεν είναι κοινωνική τάξη. Είναι στάδιο της βιολογικής εξέλιξης, το οποίο το έχει αναγορεύσει σε τάξη μια κοινωνία η οποία αισθάνεται τόσο γερασμένη η ίδια ώστε να θεωρεί πως το μόνο που της απομένει είναι να υιοθετεί τρόπους συμπεριφοράς που θα της επιτρέψουν να ενταχθεί στην κοινωνική τάξη της νεότητας.

Στα πενήντα σου δεν μπορείς να επανέλθεις στο βιολογικό στάδιο των δεκαπέντε- πολλώ μάλλον στα εξήντα σου. Αν όμως δεχθείς πως τα δεκαπέντε δεν συνιστούν ηλικία αλλά κοινωνική συμπεριφορά, τότε αυτήν την κοινωνική συμπεριφορά μπορείς κάλλιστα να τη μιμηθείς. Σε παλαιότερους καιρούς έλεγαν πως ο τάδε ή η τάδε νεάζουν διακινδυνεύοντας τη σοβαρότητά τους. Σήμερα θεωρείται ακόμη μια «διαφορετικότητα», την οποία η ανεκτική συνείδησή μας οφείλει να αποδεχθεί.