Ο ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΗΣ ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ΗΤΤΑΣ

Με τη βοήθεια του σεναριογράφου Ντέιβιντ Χέαρ, ο σκηνοθέτης Στίβεν Ντάλντρι μετέγραψε σε μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική αφήγηση το μυθιστόρημα του Σλινκ, με τον ενδεικτικό τίτλο Σφραγισμένα Χείλη (Οdeon). Διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται για μία ακόμη ταινία για το Ολοκαύτωμα, η ταινία καθιστά τη δίκη κεντρικό άξονα και το μυστικό βασικό λειτουργικό θέμα. Γύρω τους αναπτύσσεται η διήγηση, ακολουθώντας λίγο πολύ τα πολλαπλά επίπεδα του βιβλίου, μετακινούμενη διαρκώς μέσα στον χρόνο- ο Μάικλ (εδώ) έφηβος, φοιτητής, ενήλικος- σταθερά από την οπτική του αφηγητή. Ορισμένα τμήματα, ιδιαίτερα στην αρχή, μοιάζουν ασύνδετα. Ο διεισδυτικός γραπτός λόγος του Σλινκ, που μετακινεί το βλέμμα από το παρόν στο μέλλον και ξανά πίσω στο παρελθόν αναδεικνύοντας τις συνάφειες, δεν βρίσκει πάντα στην ταινία το ισόποσο μιας αφηγηματικής μεστότητας. Ρόλο συνδετικό των επιμέρους τμημάτων της ιστορίας φαίνεται να έχουν τα διάσπαρτα ερωτήματα, συχνές υπομνήσεις του βασικού θέματος. Ο ερωτικός αισθησιασμός της συνάντησης του εφήβου με την 36χρονη τότε Χάννα ( Κέιτ Γουίνσλετ) σαγηνεύει με τη γύμνια σωμάτων και αισθημάτων και ο καταμερισμός των σκηνών σχεδόν σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας αντισταθμίζει το γκρίζο της ενοχής και της προδοσίας. Μεστή και με εσωτερικότητα, η Γουίνσλετ εντυπωσιάζει και στις σκηνές της γερασμένης πλέον Χάννας, ενώ ο δραματουργικός σκεπτικισμός του Ρέιφ Φάινς αποδίδει εύστοχα τον αποστασιοποιημένο και σκεπτικιστή Μάικλ, καθώς και τον ελαφρύ μανδύα μιας διφορούμενης ήττας που τον περιβάλλει. Οι διάλογοι στη δίκη μαζί με εκείνους των πανεπιστημιακών σεμιναρίων αποτελούν συνήθως με ευστοχία και αφηγηματική συμβατότητα το σύγχρονο σχόλιο και προβληματισμό στα μείζονα διλήμματα και ερωτήματα της ιστορίας, αφήνοντας την πρωτοκαθεδρία στην ανάγνωση, και στον λογοτεχνικό λόγο, να μιλήσει για όλα τα ανείπωτα…