Στην ανάπαυλα

Στον έναν εαυτό ο «άλλος» δώρο
Του Σταμάτη Φασουλή

Τι γιορτές είναι αυτές, ένας Θεός το ξέρει. Δεν είναι μόνο αυτό το «Ύφεση» που πλανιέται πάνω από Δύση και Ανατολή, δεν είναι ούτε το ξύπνημα της νιότης τού εκ του πατρός μη αναμενόμενο. Είναι και κάτι που παρεισφρέει στην προσωπική πορεία του καθενός μας, κάτι γνωστό μας άγνωστο, κουκουλοφόρο, που με τη μολότοφ στο χέρι βάζει φωτιά στα τόπια (ή τοπία;) της ψυχής. Ανάθεμα κι αν ξέρω πού να ρίξω τον τόνο. Στα τόπια ή τα τοπία;

Είναι κάτι αστάθμητο που και να θέλεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, αδύνατον. Ή μάλλον όχι την «ψυχραιμία», είναι τόσο κοντά στο ψυχρό αίμα (του φιδιού), ούτε «νηφαλιότητα» γιατί δίπλα της ακριβώς και πλάι ανατέλλουν οίκοι ευγηρίας. Να το πούμε «ιστορική απόσταση»; Αλλά κι αυτό σαν απόσταξη φαντάζει και σαν νεκροτομή.

Τι ταυτότητα να δώσουμε σ΄ αυτό λοιπόν που σπάει την αλυσίδα της προσωπικής διαδήλωσης του καθενός μας; Σ΄ αυτό το κρανοφόρο και απελπισμένο που βάζει βόμβες στη βιτρίνα του εαυτού μας, καίει τις τράπεζες των προσωπικών καταθέσεων και των επενδύσεων που έχει κάνει στο μέλλον του ο καθένας;

Εδώ ο καλλιτέχνης σηκώνει τα χέρια ψηλά, που έλεγε κι ο Νιόνιος.

Αφού δεν ξέρεις εσύ ποιος είναι αυτός που ενυπάρχει εντός σου, ζητάς απ΄ την αστυνομία να στον δείξει; Κι αυτής δικός της θα ΄ναι. Αντίθετός της, κι όμως μέσα της μεγαλωμένος.

Βλέπω τον δισταγμό και την αμηχανία (πολλές φορές και εκφρασμένης με την κουκούλα της σιγουριάς) να σέρνεται στα έντυπα, στα στούντιο και στις παρέες. Εκεί που όλοι συμφωνούν σε όλα, ξαφνικά σε μια απότομη στροφή της κουβέντας η φυγόκεντρος δύναμη τους πετάει όλους στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούονται με όσα έλεγαν πριν μετωπικά και θανατηφόρα. Βλέπεις γνωστούς «προοδευτικούς» να μιλάνε σαν ΛΑΟΣ και συντηρητικούς να φωνάζουν σαν Λαός. Βλέπεις δηλαδή τον άλλον με τον «άλλον» του μαζί σε συσκευασία δώρου.

Μήπως αυτό να είναι το δώρο των φετινών Χριστουγέννων;

Αυτή τη χρυσάργυρη αμφιβολία που ξύπνησε ύστερα από χρόνια υπνηλίας μέσα μας, μήπως να τη δεχτούμε σαν δώρο τριών εφήβων μάγων; Μήπως αυτό το μεγάλο ερωτηματικό που φύτρωσε ορμητικά, βίαια και ζωογόνα εντός μας να είναι ο χρυσός, τα σμύρνα και ο λίβανος των φετινών γιορτών; Τι να σας πω; Κι εγώ αμφιβάλλω.

Τι ταυτότητα να δώσουμε σ΄ αυτό που σπάει την αλυσίδα της προσωπικής διαδήλωσης του καθενός μας; Σ΄ αυτό το κρανοφόρο και απελπισμένο που βάζει βόμβες στη βιτρίνα του εαυτού μας, καίει τις τράπεζες των προσωπικών καταθέσεων και των επενδύσεων που έχει κάνει στο μέλλον του ο καθένας;