Μία ιστορία αγάπης που… δαγκώνει!

ΤΟ «ΛΥΚΟΦΩΣ» ΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΙ ΜΕΓΕΡ, ΕΚΔΟΤΙΚΟ
ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΔΙΧΑΣΕ
ΤΟΥΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ. ΕΥΚΟΛΟ ΜΕΤΑ-ΡΟΜΑΝΤΖΟ
Ή ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ
ΜΑΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ; Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ, ΠΑΝΤΩΣ, ΑΝΕΔΕΙΞΕ
ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΜΑΤΟΣ, ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΙΣ
ΠΝΙΞΕΙ… ΣΤΟ ΑΙΜΑ!
Υπάρχουν βεβαιότητες επικίνδυνες, έως…θανάτου! Κατ΄ αρχήν η 17χρονη Μπέλλα Σουάν, πηγαίνοντας να ζήσει μαζί με τον χωρισμένο πατέρα της σε μια βροχερή πόλη της πληκτικής αμερικανικής επαρχίας, δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει ότι η μαθητική της ρουτίνα απειλείται από τρία πράγματα για τα οποία είναι εντελώς σίγουρη: «Πρώτον, ότι ο Έντουαρντ [ο ακαταμάχητος και μυστηριώδης συμμαθητής της] ήταν βρικόλακας. Δεύτερον, ότι υπήρχε ένα κομμάτι του που διψούσε για το αίμα της. Και τρίτον, ότι ήταν αμετάκλητα ερωτευμένη μαζί του. » Το χειρότερο; Ο έρωτας, αν και απαγορευμένος, εξελίσσεται αμοιβαίος!

Γεννημένος στο Σικάγο το 1901, με «πραγματική» ηλικία 108 ετών και πλασματική 17, ο Έντουαρντ σαγηνεύεται από τη μυρωδιά όχι μονάχα του λαιμού της Μπέλλας, αλλά όλης της θνητής, ζεστής και παλλόμενης νεαρής ύπαρξης.

Αναμετριέται η κυριολεξία με τη μεταφορά, η μυθιστορηματική διήγηση με τους ομόλογους λογοτεχνικούς και παραλογοτεχνικούς της βρικόλακες! Θέλω να σε έχω, μα δεν μπορώ- μπορώ; Δύσκολα, όταν τα «θέλω να σε φάω», «θα σου πιω το αίμα» ή, ακόμη, «το βλέμμα που σκοτώνει», η φρασεολογία δηλαδή της ερωτικής παθολογίας, αντί να συμφύρει, συχνότερα διασπά τα δίσημα του ερωτικού πόθου. Ή μήπως αυτό ήταν το αφηγηματικό ζητούμενο της Στέφανι Μέγερ;

Η Μέγερ είχε, άλλωστε, για το Λυκόφως τις δικές της βεβαιότητες. Η ερωτική συνάντηση μιας έφηβης με έναν επικίνδυνα γοητευτικό βρικόλακα, της αποκαλύφθηκε- όπως δηλώνει- σ΄ ένα όνειρο. Η συγγραφή ήταν ωστόσο ορθόδοξη, στην τήρηση κάποιων παραδοσιακών κλισέ. Μπορεί ο έρωτας να ήταν δύσκολος και το σεξ ανέφικτο, αλλά ο ερωτισμός ήταν διάχυτος. Ακόμη κι αν ο ήρωας, καθότι βρικόλακας, θα μπορούσε να συμπαραταχθεί με τους «κακούς της υπόθεσης», η συγγραφέας φρόντισε να τον αντιδιαστείλει από τους δαίμονες ομοίους του που πίνουν αίμα ανθρώπων, να τον εντάξει στην «εξημερωμένη» οικογένεια των χορτοφάγωνΚάλεν, που περιορίζονται στα ζώα και να τον αντιπαρατάξει- μεταθέτοντας την περιπέτεια στην πολεμική σύγκρουση- στους κακούς ομοίους του. Απέθαντοςκαι ακοίμητος, επίμονος φρουρός της θνητής Μπέλλας, θα επιμείνει στο ρέον και ρευστό παρόν που κυλά στις φλέβες της, χρόνος που συγκρούεται μα δεν διαπερνά τη δική του παγωμένη, στάσιμη αιωνιότητα. Αν η Μέγερ είχε συνταχθεί με τον ήρωά της, επενδύοντας τη διεισδυτική και επιδέξια γραφή της σε μια ιστορία πιο σφιχτοδεμένη, εμβαθύνοντας πιο τολμηρά στις προσφερόμενες από τον μύθο ερωτικές αμφισημίες, θα είχαμε ένα καλύτερο αφηγηματικό αποτέλεσμα. Ενδεχομένως, βέβαια, όχι ένα μπεστ σέλερ.